Wednesday, August 15, 2018

දිවෙහි රාජ්ජේ ජනකතා - 56 (ඇටකටු වැඩිපුර තිබුන මාළුවා)

(උපුටා ගැනීම ක්සේවියර් රොමේරෝ ෆ්‍රියාස් ගේ "Folk Tales of the Maldives" පොතෙන්)

ඇටකටු වැඩිපුර තිබුන මාළුවා


බොහෝම ඉස්සර කාලෙ දවසක මාළු දෙන්නෙක් මුණ ගැහුනා. එකෙක් "බේංගු" මාළුවෙක්. අනිකා "ෆිලෝමදි" මාළුවෙක්.

මාළු දෙන්නගෙම ඇඟේ පොඩි කටු රාශියක් තිබුනා. ඒ නිසා දිවෙහි රාජ්ජෙ වැසියො මේ මාළු දෙන්නව අල්ලන්න ඒ තරම් ප්‍රිය කලේ නෑ. මේ මාළු කෑමට ගත්තේ වෙනත් කෑම වර්ග නොතිබුන අවස්ථා වල පමණයි.

මාළු දෙන්නා හමුවෙලා කතා බහට වැටුනා. මේ මාළුන් ට කවුරුත් සැලකිල්ලක් දක්වන්නෙ නැති නිසා උන්ට පුරසාරම් කියන්න වැඩි දෙයක් තිබුනේ නෑ. ඒ නිසා උන් තමාගෙ ඇඟේ තිබුන කටු ගැන කතා වුනා. වැඩිපුර කටු තියෙන්නෙ කාගෙද කියන එක ගැන දෙන්නා අතරේ ලොකු වාදයක් ඇති වුනා.


මෙහෙම වාද කරමින් ඉන්නකොට මේ දෙන්නා දැක්කා බෝට්ටුවක් ඒ අසලින් යනවා. කටු ගාණ පිළිබඳ අවසාන තීරණය මේ බෝට්ටුවෙ ගිය ධීවරයන් ගෙන් ලබා ගන්න දෙන්නම එකඟ වුනා. මාළු දෙන්නම බෝට්ටුව ළඟට පීනගෙන ගියා.

"බේබේ (අයියා), අපි දෙන්නගෙන් වැඩිපුර කටු තියෙන්නෙ කාගෙ ඇඟේද​?"

ධීවරයා ටිකක් වෙලා කල්පනා කලා.

"බේංගු ගේ ඇඟේ කටු වැඩියි"

බේංගු ප්‍රීතියෙන් වරල් විහිදාගෙන පීනගෙන ගියා. උගේ මූණේ ඇඳිච්ච හිනාව අදත් ඒ විදිහටම තියෙනවා.

ඒත් ෆිලෝමදි බොහෝම ලැජ්ජාවට පත් වුනා. ඌ කොරල් පරයේ මුල්ලක හැංගිලා අඬන්න පටන් ගත්තා. කොච්චර ඇඬුවද කියනව නං උගේ ඇස් දෙක මූණේ එක පැත්තකට ගියා. ඌ ලැජ්ජාව නිසා නිදහසේ පීනන්න ගියේ නෑ. කොරල් පරයේ වැලි අස්සේ හැංගිලා ජීවත් වුනා.

ඒ විදිහට තමයි බේංගුට හිනා වෙන මූණක් සහ ෆිලෝමදි ට දුක්බර මූණක් ලැබුනේ.


- කතාව කිව්වේ කරංගේ ෆත්මා ඩීඩී (ෆුවාමුලාකු දූපත​)

අටුවාව​

1. බේංගු

ඉංග්‍රීසියෙන් "milkfish" ලෙසත්, සිංහලෙන් "වයික්කයා" ලෙසත් හැඳින්වෙන මාළුවා දිවෙහි බසින් හැඳින්වෙන්නේ "බේංගු" කියලා. බේංගු අඩි 3-4 පමණ දිගට වැඩෙන තරමක් විශාල මාළුවෙක්. බේංගු ගේ කට පිහිටලා තියෙන අමුතු ආකාරය නිසා මුහුණ පේන්නෙ හිනාවේගෙන ඉන්නව වගේ


2 ෆිලෝමදි
 

ඉංග්‍රීසියෙන් "tropical flounder" ලෙස, හැඳින්වෙන මාළුවා දිවෙහි බසින් හැඳින්වෙන්නේ "ෆිලෝමදි" කියලා. ෆිලෝමදි ජීවත් වෙන්නෙ කොරල් පර ආශ්‍රිතව​. මුහුදු පතුලට කිට්ටුවෙන් වැලි අතරේ ඉන්න ෆිලෝමදි ගේ ඇඟ පැතලි හැඩයක් ගන්නවා. ෆිලෝමදි ගේ විශේෂත්වය තමයි උගේ ඇස් දෙකම පිහිටලා තියෙන්නෙ සිරුරේ එකම පැත්තේ වීම​.


3. බේබෙ

බේබෙ කියන්නෙ තරමක් වැඩිහිටි පිරිමියෙක් හඳුන්වන්න යොදන ගෞරවාර්ථ පදයක්. ඒක "මාමා" නැත්තම් "අයියා" කියල සිංහලට පරිවර්තනය කරන්න පුළුවන්.

Sunday, August 12, 2018

දිවෙහි රාජ්ජේ ජනකතා - 55 (කුල්ලවා ෆලු රාණි)

(උපුටා ගැනීම ක්සේවියර් රොමේරෝ ෆ්‍රියාස් ගේ "Folk Tales of the Maldives" පොතෙන්)

කුල්ලවා ෆලු රාණි (කිරල​ කැලේ රැජිණ​)


එකෝමත් එක කාලෙක දිවෙහි රාජ්ජේ උතුරු කොනේ අතොළුවක තිබුන විශාල දූපතක දුප්පත් තරුණ යුවලක් වාසය කළා. මේ දූපතේ භූමිය වගුරු සහිත එකක්. දූපතෙන් බාගයක් විතර වහගෙන විශාල කිරල​ කැලයක් මේ වගුරු සහිත බිමේ සරුවට වැවිලා තිබුනා. වගුරු බිමේ මැසි මදුරුවන් යහමින් වාසය කළ නිසා දූපත් වාසීන් කිරල​ කැලය සැලකුවේ මිනිස් වාසයට නුසුදුසු බිමක් විදිහට​. ඒත් තරුණ යුවල ජීවත් වුනේ කඩොල් කැලය මැද හදාගත්ත පුංචි පැලක​.

ඔවුන් බොහෝම දුප්පත් නිසා එදාවේල හම්බ කරගත්තේ බොහොම අමාරුවෙන්. ගොඩක් දවස් වලට ඔවුන් ගේ ආහාරය වුනේ කිරල ගෙඩි. කලාතුරකින් පොල් ගෙඩියක් කඩාගන්නත්, නොගැඹුරු දියේ ඉන්න කුඩා මාළුවෙක් අල්ලගන්නත් ඔවුන්ට හැකි වුනා. ඒත් ඔවුන් ගේ ප්‍රධාන ආහාරය වුනේ කිරල ගෙඩි.

ඔවුන් දුප්පත් වුනත්, බොහොම අමාරුවෙන් ජීවත් වුනත්, සතුටින් ජීවත් වුනා. දූපතේ එහා කෙළවර තිබුන ගමට ඔවුන් ගියේ බොහොම කලාතුරකින්. ඔවුන් ජීවත් වුන මැසි මදුරුවන් පිරුන වගුරට දූපත් වාසීන් කවදාවත් ආවෙ නෑ.

තරුණිය ගැබ් ගත්තා. ඔවුන් හොඳ දරුවෙක් ලබාදෙන්න කියල දෙවියන්ට කන්නලව් කළා. දේව කරුණාවෙන් ඔවුන්ට ඉතාම ලස්සන දියණියක් ලැබුනා. දියණිය තමයි එදා පටන් ඔවුන්ගෙ ජීවිතයේ සතුට වුනේ.

මේ දියණියගේ මුළු ජීවිතයම කිරල කැලයත් එක්ක බැඳිල තිබුනා. ඇගේ දෙමාපියන් කිරල ගෙඩි කඩද්දි ඇය කිරල ගහක් යට හෙවනේ නිදා ගත්තා. නැතිනම් කිරල ගහක් යටට වෙලා තනියම සෙල්ලම් කළා. ඇය මව්කිරි හැර වෙනත් කෑම ගන්න වයසට ආවම ඇගේ මව ඉදුනු කිරල ගෙඩි අතින් පොඩි කරල ඒ යුෂ ඇයට පෙව්වා.

ඇය දුවපැන ඇවිදින වයසට ආවම දෙමාපියන් ඇයට කිරල කැලේ නිදහසේ සෙල්ලම් කරන්න ඉඩ දුන්නා. කිරල කැලේ භයානක සත්තු හිටියෙ නැති නිසා ඇයට බයක් වෙන්න හේතුවක් තිබ්බෙ නෑ. ඇය මඩේ බැහැගෙන සහ කිරල ගස් උඩ නැගගෙන කිරල ගෙඩි කමින් මුළු දවසම ගත කළා. ඉර බැහැගෙන යද්දි ගෙදර ඇවිත් කිරල ගෙඩිවලින් ඇගේ මව හදල තිබුන මොකක් හෝ කෑමක් කාල නින් දටගියා.

කාලය ගත වුනා. දැරිය දැන් කදිම තරුණියක්. ඇය ඉතාමත් ලස්සනයි. ඒ වගේම කිරල කැලේ හැම අස්සක් මුල්ලක් නෑරම ඇයට හුරු පුරුදුයි. ඇයට ඕනම කිරල ගහකට නගින්නත්, අතු නොබිඳෙන විදිහට අතු අගට ගිහින් කිරල ගෙඩි කඩන්නත් පුළුවන් වුනා. හොඳම ගෙඩි හැදෙන ගස් ඇය කටපාඩමින් දැනගෙන හිටියා. ගෙඩි වල හැඩයෙන් ඒවායේ රස වෙනස් වෙන හැටි කියන්න ඇයට පුළුවන් වුනා.

තරුණිය මුළු දවසම ගත කලේ කිරල කැලේට වෙලා. ඇය ගෙදර ගියේ නිදාගන්න විතරයි. ඇයට ලියන්න කියවන්න පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ. ජීවිතේ බලාපොරොත්තු තිබුනේ නෑ. ඇයට ඕන කරපු එකම දේ මුළු ජීවිත කාලෙම කිරල කැලේට වෙලා ජීවත් වෙන්නත්, හවසට ගෙදර ඇවිත් නින්ද යන තුරු දෙමාපියන් එක්ක සින්දු කියන්නත්, විහිළු කතා කියන්නත්.

එක දවසක් විශාල නැවක් දූපත අසල නැංගුරම් දැම්මා. ඒ රදුන් (රජතුමා) ගේ නැව​. තමාගේ රාජධාණියේ උතුරු දිග දූපත් වල සංචාරයක නිරත වෙමින් සිටි රදුන් ආපහු මාලේ බලා යමින් හිටියා. ඔහු නැවේ තට්ටුවට වෙලා සරුවට වැවුනු කැලෑව දිහා බැලුවා.

"මොනවද අර ගස් ජාතිය​"

"ඒ කිරල ගස් රජතුමණි. මේ දූපත බොහොම දුප්පත්. ඒත් මුළු රාජධාණියේම විශාලම කිරල කැලෑව තියෙන්නෙ මේ දූපතේ."

තමාගේ රාජධාණියේ විශාලම කිරල කැලෑව බලන්න රදුන්ට ආසාවක් ඇති වුනා.

"අපි පොඩ්ඩකට දූපතට ගොඩ බහිමු. මට මේ කැලෑවේ ඇවිදින්න ඕනෙ."

ඔවුන් කුඩා බෝට්ටුවකින් ගොඩබිමට ආවා. දූපත් ප්‍රධානියාව හමු වෙලා ඔහුගේ පිළිගැනීම භුක්ති වින්දට පස්සෙ රදුන් කිරල කැලය බලන්න යන්න සූදානම් වුනා.

රදුන් තරුණයෙක්. ඔහු ත්‍රාසජනක ක්‍රීඩා වලට ආසයි. ඒ නිසා ඔහු කැලයට පිටත් වුනේ තනිවම​. පිරිවර සෙනඟ කොයිතරම් විරුද්ධ වුනත් ඔහු ඒවා තුට්ටුවකට මායිම් කලේ නෑ.

නුපුරුදු වගුරු බිමේ රදුන් ඉතාම අමාරුවෙන් ඉදිරියට ගමන් කළා. ඔහු එකපාරටම කැලයේ ඈත අපැහැදිලි ඡායාවක් දැක්කා. ඉතාම පරිස්සමෙන් සද්දයක් නොනැගෙන විදිහට ඔහු ඒ පැත්තට කිට්ටු කලා.

ඔහු දැක්කේ තමාගේ ජීවිතේටම දැකපු ඉතාම ලස්සනම තරුණිය​. ඇය ඔහුට පිටුපාලා බිම ඉඳගෙන කුඩා වට්ටියකට කිරල ගෙඩි එකතු කරමින් හිටියා. රදුන් හිටිතැනම ගල් ගැහිලා බලාගෙන හිටියේ ඇගේ ලස්සනෙන් වශී වෙලා.

එකපාරටම ඔහුට කල්පනා වුනා මේ යක්‍ෂනියක් වෙන්න පුළුවන් කියල. ඔහු ඒ සිතුවිල්ලෙන් තිගැස්සුනා. තිගැස්සුනු පාර ඔහුට පෑගුනු දිරාගිය අත්තක් බිඳිල ගියා. ඒ සද්දෙන් තරුණිය හැරිල බැලුවා. ඇය දැක්කා කවුදෝ අමුත්තෙක් ඇය දිහා බලාගෙන ඉන්න හැටි. ඇය සැනෙකින් කිරල කැලය ඇතුලට අතුරුදහන් වුනා.

රදුන් ආපහු ගමට ගිහින් තමා දැකපු දේ කිව්වා. ගම් වාසීන් ඔහුට කැලය මැද ජීවත් වෙන පවුල ගැනත්, ඒ පවුලේ ඉතාම ලස්සන දියණිය ගැනත් විස්තර කිව්වා. මග පෙන්වන්න ගම් වාසියෙකුත් එක්ක රදුන් තමාගේ පිරිවර සමඟ කැලය මැද තිබුණු පැල හොයාගෙන පිටත් වුනා.

ඔවුන් එනවා දැකපු තරුණිය මහා හඬින් විලාප තියාගෙන පැල ඇතුළට ගිහින් හැංගුවා. රදුන් ගේ පිරිවරට සහ ඇගේ දෙමාපියන්ට ඇයව සන්සුන් කරන්න සෑහෙන උත්සහයක් දරන්න සිද්ධ වුනා. අන්තිමේදී ඇය සන්සුන් වුනාට පස්සෙ රදුන් ඇයව විවාහ කරගන්න කැමති බව ඇගේ දෙමාපියන්ට කිව්වා.

ඇගේ දෙමාපියන්ට විරුද්ධ වෙන්න පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ. රදුන් ඇයව තමාගෙ නැවට කැඳවාගෙන යන හැටි ඔවුන් කඳුළු පිරුනු දෙනෙතින් බලාගෙන හිටියා.

ජීවිතයේ පළමු වතාවට තරුණිය කිරල කැලයෙන් එළියට අඩිය තිබ්බා.

මාලේ දක්වා නැව් ගමන ඇයට ඉතාම අසීරු වුනා. ඇයට හැම දෙයක්ම නුපුරුදුයි. මිනිස්සු ළඟට එනවට ඇය කැමති වුනේ නෑ. කවුරුහරි ඇය අසලට ආවම ඇය මහා හඬින් විලාප තියා හඬා වැටුනා. නැවේ තිබුනු කිසිම දෙයක් ඇය කෑමට ගත්තේ නෑ. ඇයට ඕන වුනේ කිරල ගෙඩි. යන්තම කැඳ ටිකක් ඇයට පොවන්න සේවකයන්ට අමාරුවෙන් පුළුවන් වුනා. නැවේ මුල්ලකට වෙලා භීතියෙන් වෙව්ලමින් හඬා වැටෙන ඇය දිහා රදුන් බැලුවේ අනුකම්පාවෙන්.

මාලේ දූපතට ඇවිත්, මාළිගයට ආවට පස්සෙ මාළිගාවේ සේවිකාවෝ ඇය සෝදල පවිත්‍ර කරලා වටිනා සළු පිළි ඇන්දුවා. රසවත් ආහාර කෑමට දුන්නා. සුවඳ විලවුන් ඇඟ ගැල්වුවා. ඇගේ ලස්සන දැකපු හැමෝම විශ්මයට පත් වුනා.

හෙමින් හෙමින් ඇය මාළිගාවේ ජීවිතයට පුරුදු වුනා. රදුන් ගේ සේවිකාවෝ ඇයට ලියන්න කියවන්නත්, ප්‍රභූන් එක්ක කතාබහ කරන්නත්, උත්සව අවස්ථාවලදී හැසිරෙන්න ඕන විදිහත් කියල දුන්නා. රැජිණක් ඇවිදින්න ඕන විදිහ සහ කතාබහ කරන්න ඕන විදිහ ඇය ටිකෙන් ටික ඉගෙන ගත්තා.

ඔය විදිහට ටික කාලයක් ගතවුනා.

ඇගේ දූපතේ වෙළඳ කණ්ඩායමක් මාලේ දූපතට වෙළඳාමේ ආවා. ඔවුන්ට ආසාවක් ඇති වුනා තමාගේ දූපතේ උපත ලබපු, දැන් මුළු දිවෙහි රාජ්ජේම අග රැජිණිය බැහැ දකින්න​.

ඔවුන් දැනගෙන හිටියා ඇය කිරල ගෙඩි කන්න කොයිතරම් ආසද කියලා. ඒ නිසා ඔවුන් ඇයට තෑගි විදිහට පොල්කොළ වලින් වියපු විශාල පෙට්ටියක් පුරවල කිරල ගෙඩි අරගෙන ගියා.

මාළිගයේදී මුරකාරයො ඔවුන්ව රැජිණිය ඉදිරිපිටට අරගෙන ගියා. ඉතාම වටිනා සළු පිළි වලින් සැරසුන රැජිණිය ඔවුන් ඉදිරියේ පෙනී සිටියා. ඇය කියන්න බැරි තරම් ලස්සනයි.

ඔවුන් ඇයට කියා හිටියා ඔවුන් ඇගේ දූපතේ ඉඳල ආපු බවත්, ඇයට තෑගි ගෙනාපු බවත්. ඇය ඔවුන් අතින් පෙට්ටිය අරගෙන පියන ඉවත් කරල බැලුවා.

"අපි හිතුවා ඔබතුමිය කිරල ගෙඩි කන්න ආස වෙයි කියල​. ඒවා මාලෙ දූපතේ වැවෙන්නෙ නෑ නොවැ."

රැජිණිය ඇගේ ලස්සන ඇඟිලිතුඩු වලින් කිරල ගෙඩියක් අරගෙන ඒ දිහා හොඳින් බැලුවා. ඇගේ ලස්සන ඇස් විස්මයෙන් ලොකු වුනා. ඇය කිරල ගෙඩිය ඒ මේ අත හරවමින් හොඳට ඒ දිහා බැලුවා.

"මේක හරිම අපූරු ගෙඩියක් නෙ. මේ ගෙඩියෙ නැට්ට තියෙන්නෙ මේ පැත්තෙද අනික් පැත්තෙ ද​?"


කවුරුහරි කෙනෙක් පොහොසත් වුනාට පස්සෙ තමාගෙ මුල අමතක කරනව නම්, තමාගේ දුප්පත් නෑදෑයන් ගැන ලැජ්ජා වෙනව නම් දිවෙහි රාජ්ජේ වැසියො කියන්නෙ "එයා හරියට කිරල කැලේ රැජිණ වගේ" කියල.෴

- කතාව කිව්වේ ගාගේ අයීෂා නාස්නීන් (මාලේ දූපත​)

 

අටුවාව​

1. කිරල​

දිවෙහි බසින් "කුල්ලවා" කියල හැඳින්වෙන්නේ සිංහලෙන් කිරල කියල හැඳින්වෙන ගහ​. කඩොලාන ශාකයක් වන මේ ගහ නොගැඹුරු කලපු වල සහ වගුරු බිම් ආශ්‍රිතව හැදෙන ගහක්. කිරල ගහේ ගෙඩිය දිවෙහි රාජ්ජේ වගේම ලංකාවේත් ආහාරයට ගන්නවා.




Monday, August 6, 2018

දිවෙහි රාජ්ජේ ජනකතා - 54 (තෝෂලි තකුරු ට වැහුනු හොල්මන)

(උපුටා ගැනීම ක්සේවියර් රොමේරෝ ෆ්‍රියාස් ගේ "Folk Tales of the Maldives" පොතෙන්)

තෝෂලි තකුරු ට වැහුනු හොල්මන


එකෝමත් එක කාලෙක​, එකෝමත් එක දූපතක "තෝෂලි තකුරු" කියල මනුස්සයෙක් වාසය කලා. එක දවසක් හවස ඔහු කැලයට ගියා ලී දඬු ටිකක් කපා ගන්න​.

කැලයේදි ඔහුට හමුවුනා අත හැරල දාපු සොහොන් බිමක්. ඒක බොහොම කාලෙකට ඉස්සර මැරිච්ච මිනිස්සු මිහිදන් කරන්න පාවිච්චි කරල, පස්සෙ කාලෙක කාටත් අමකත වෙලා ගිය තැනක්. සොහොන් ගල් ඒ මේ අත ඇද වෙලා. සොහොන් වහගෙන වල් වැවිලා.


එකපාරටම තෝෂලි තකුරු ට දැනුනා ඔහු පිටිපස්සෙ කවුදෝ ඉන්නව වගේ. ඔහු පිටිපස්ස හරිල නොබල ඉන්න උත්සහ කළත්, ටික වෙලාවක් ගතවුනාම ඔහුට තේරුනා කවුරුහරි ඔහු පිටිපස්සෙ ඉන්නවා කියලා. ඔහු ඔළුව සම්පූර්නයෙන්ම හරවන්නෙ නැතුව යන්තම් ඇස් කොණෙන් පිටිපස්ස බැලුව​. ඔව්. ඔහුට හිතුන හරි. ඔහු පිටිපස්සෙන් "විගනි" (හොල්මනක්) හිටියා.

විගනි ඔහුට ඉතාම සමීපයෙන් පොළවට පොඩ්ඩක් ඉහළින් අහසේ පාවෙමින් හිටියා. තකුරු විගනි නොදැකපු බවක් අඟවමින් දිගටම ඇවිදගෙන ගියා. වේගය වැඩිත් නොකර, අඩුත් නොකර ඔහු ආපු වේගයෙන්ම ගමන් කරන්න තකුරු උත්සහ කලා. කොයි මොහොතේ හරි විගනි ඔහුගේ බෙල්ලට පහරදීලා මරා දායි කියන සිතුවිල්ල ඔහුගේ හිත භීතියට පත් කළා.

ඒත් විගනි ඔහුට මොකවත් කළේ නෑ.

විගනි ඔහු අතහැර යන්න කියල දෙවියන්ට කියමින් ඔහු ලී දඬු කපන්න පටන් ගත්තා. ඒත් විගනි ඔහු අතහැර ගියෙත් නෑ. ඔහුට අඩියක් පමණ දුරින් පාවෙමින් හිටියා. ඔහුව අල්ලන්න තරම් ලං වුනෙත් නෑ.

ඉර බැහැගෙන ගියා. ටික ටික අඳුර වැටෙද්දි තකුරුට බය හිතුනා. ඔහු වේගයෙන් ගෙදර පැත්තට දුවන්න පටන් ගත්තේ විගනි ව මඟ හැර ගන්න අදහසින්. ඒත් කොච්චර වේගෙන් දිව්වත් විගනි ඔහු අසලින්ම ආවා. ඔහු ගෙදරට ඇතුල් වුනේ හති දමමින් සහ දාඩිය පෙරමින්. ගෙට ඇතුල් වුන වහාම ඔහු දොර වහල දැම්මා. විගනි ගේ ඇතුලට ආවෙ නෑ.

තකුරු සැනසුම් සුසුම් හෙළුවේ විගනිගෙන් ගැලවුනා කියල හිතාගෙන​. ඒත් රෑ එළිබහින්න හිතාගෙන එළියට ආව වහාම විගනි ආයෙත් ඔහු පසු පසින් හිටියා. රාත්‍රී අඳුරේ උගේ ස්වරූපය වඩාත් බියකරු පෙනුමක් ගත්තා.

ඊළඟට ගතවුන දින කීපයේදී ඔහු ගෙදරින් එළියට ආව වහාම විගනි ඔහු පසුපසින් පාවෙමින් හිටියා. ඔහු යන හැමතැනම ඔහුට අඩියක් විතර පසුපසින් ඔහු පස්සෙන්ම ආවා. ඒත් කිසිම වෙලාවක ඔහුට අනතුරක් කළේ නෑ.

ටික දවසක් යද්දි තකුරු කොයිතරම් අසහනයට පත් වුනාද කිව්වොත්, විගනි ඔහුට පහරදීලා ඔහුව මරල දායි කියල ප්‍රාර්ථනා කරන්න පටන් ගත්තා.

අදටත් කාට හරි ප්‍රශ්නයක් ඇති වෙලා ඒක විසඳෙන්නෙත් නැතුව​, ලොකු කරදරයක් වෙන්නෙත් නැතුව ඇදි ඇදී යනව නම්, ඒ නිසාම ප්‍රශ්නය ඇති වුන කෙනා ඒකෙන් විශාල පීඩාවක් විඳිනව නම් දිවෙහි රාජ්ජෙ වැසියො කියන්නෙ "තෝෂලි තකුරා ජෙහුනු විගනි" (තෝෂලි තකුරු ට වැහුණු විගනි වගේ) කියල​෴

- කතාව කිව්වේ ගාගේ අයිෂාත් නාස්නීන් (මාලේ දූපත​)



අටුවාව​

1. විගනි

"විග්න​" කියන සංස්කෘත වචනයෙන් බිඳිල ආව දිවෙහි වචනයක් වන "විගනි" වලින් අදහස් කෙරෙන්නෙ මියගිය කෙනෙක්ගෙ ආත්මයක්.

Friday, August 3, 2018

දිවෙහි රාජ්ජේ ජනකතා - 53 (දූපත කෙළවරේ ගහ​)

 (උපුටා ගැනීම ක්සේවියර් රොමේරෝ ෆ්‍රියාස් ගේ "Folk Tales of the Maldives" පොතෙන්)

 දූපත කෙළවරේ ගහ


එකෝමත් එක කාලෙක දිවෙහි රාජ්ජේ උතුරු කොණේ දූපතක "කලේෆානු" කියල මනුස්සයෙක් වාසය කළා. කලේෆානු තමයි ඒ දූපතේ ප්‍රධානියා වගේම මුළු අතොළුවේම පෝසත්ම කෙනා. ඔහුට බෝට්ටු තුනක් සහ පොල් ගස් රාශියක් අයිති වුනා.

කලේෆානු ගේ ප්‍රියතම පුතාගෙ නම "තුත්තු කලේෆානු". තුත්තු කලේෆානු බොහොම කඩවසම් ඉලන්දාරියෙක්. ඔහුගේ තත්වයේ කෙනෙක්ට ගැලපෙන විදිහටම තුත්තු  කලේෆානු ඉතාම විනීත සහ ආචාරශීලී ගති පැවතුම් තිබුනු කෙනෙක්.

එක උදෑසනක තේ බොන ගමන් කලේෆානු තුත්තු ට කතා කරල මෙහෙම කිව්වා.

"තුත්තු, මම අද උදේ දූපතේ දකුණු කෙළවරේ තියෙන අපේ පොල්ගස් බලන්න යන්න ඕනෙ. ඒත් මට "රාජ්ජෙබලි" (හන්දිපත් රුදාව​) හැදිලා, වැඩි දුර ඇවිදින්න බෑ. උඹ ගිහිල්ල ගස් ටික බලල වරෙන්. පොල් ගෙඩි කඩන්න මිනිස්සු හවසට යවන්න ඕනෙ."

තුත්තු කලේෆානු පියාට බොහොම කීකරුයි. ඔහු තේ බීල ඉවරවුන හැටියෙම දූපතේ දකුණු පැත්තට යන්න පිටත් වුනා. පහුගිය දවස් කීපයේ ඔවුන් ගේ දූපතට තද සුළං හැමුවා. සුළඟෙන් පොල්ගස් වලට හානි වෙලාද කියල බලන එක තමයි ඔහුගේ ගමනේ අරමුණ වුනේ.

පාළුවට ගිය කැලෑ පාරවල් ඔස්සේ තුත්තු දූපතේ දකුණු කෙළවරට ළඟා වුනා. දූපතේ අන්තිම කෙළවරේ පොල් ගස් කීපයකට සුළඟෙන් හානි වෙලා තිබුනත්, බොහොමයක් පොල්ගස් හොඳින් තිබුනා. මේ සතුටුදායක පුවත කලේෆානුට කියනකං තුත්තු ට ඉවසිල්ලක් තිබුනේ නෑ.

දූපතේ දකුණුම කෙළවර බොහොම පටුයි. එතැන සිහින් දිග වැලි තීරයක් මුහුද දිහාවට විහිදිලා තිබුනා. තුත්තු ඒ වැලි තීරය මතට වෙලා කොරල් පරය දිහා බැළුවා. එදා වළාකුළු පිරිච්ච දවසක්. මද්දහනට කිට්ටු වෙලා තිබුනත් රස්නයක් තිබුනේ නෑ. වළාකුළු තිබුනත්, වැස්සක ලකුණක් තිබ්බෙ නෑ. ඉතාම සනීපදායක සුළඟක් මුහුද පැත්තෙ ඉඳන් හමමින් තිබුනා.

තුත්තු හිටපු තැනට අසල්වැසි දූපත හොඳින් පෙනුනා. ඒ දූපත පිහිටලා තිබුනෙත් තුත්තු ගෙ දූපත තිබුන කොරල් පරයේ මයි. අසල්වැසි දූපත බොහොම දුප්පත්, වරායක්වත් නැති කුඩා දූපතක්. තුත්තු කවදාවත් ඒ දූපතට ගිහිල්ල තිබුනෙ නෑ. ඒ දූපත වටේටම තිබුන නොගැඹුරු කලපුව නිසා බෝට්ටුවක් දියත් කරන්න පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ. එහෙම පුළුවන් වුනත්, ඒ දූපතේ කාටවත් බෝට්ටුවක් හදන්නවත්, මිලදී ගන්නවත් වත්කමක් තිබුනේ නෑ. ඒ නිසා ඒ දූපතේ වැසියන් මුහුදු ගියේ නෑ. ඔවුන් කොරල් පරයේ ඉන්න කුඩා මාළු කීපදෙනක් අල්ලගෙන කෑමට ගත්තා. ඔවුන් ජීවත් වුනේ කුඩා පැල් කොට වල​. කොටින්ම ඒ දූපතේ ගහක්වත් හරියට හැදුනේ නෑ.

එකපාරටම තුත්තුට ඒ දූපතට යන්න ආසාවක් ඇති වුනා. ඔහු නොගැඹුරු මුහුදට බැහැල ඒ දූපත පැත්තට ඇවිදින්න පටන් ගත්තා.


හැතැම්මක විතර ගමනකින් පස්සෙ තුත්තු කලේෆානු අනෙක් දූපතේ වෙරළට ආවා. මුළු වෙරළ පුරාම තිබුනේ "මගූ" පඳුරු විතරයි. ඒ පඳුරු අස්සෙ පුංචි කකුළුවෝ හිටියා.

තුත්තු වෙරළට ගොඩ වෙලා දූපත ඇතුළට ගියා. ඔහුට ශබ්ධයක් ඇහුනා. මගූ පඳුරු අතරින් සද්දෙ ඇහෙන පැත්තට ඇවිදගෙන ගියා. ඔහු දැක්කා වේලුණු ගස් මුලක් ළඟ ඉඳගත්ත තරුණියක් ඒක දරට ගන්න කපන හැටි.

තරුණිය ඔහුව දැක්ක විතරයි බිරාන්ත වෙලා පැනල දුවන්න හැදුවා. ඒත් තුත්තු ඇයව සන්සුන් කලා.

"බයවෙන්න එපා. මම එහා දූපතේ ඉන්නෙ. මේ දූපතේ හැටි බලන්න ආවෙ."

තරුණිය තුත්තු දිහා හොඳට බැලුවා. ඔහුගේ කඩවසම් මුහුණ දැකපු ඇයට හිතුනා ඔහු අවංක කෙනෙක් වෙන්න ඇති කියලා.

"අපි වාඩිවෙමු"

තුත්තු බිම වාඩි වෙලා තමන් ගෙ මඩිස්සලෙන් බුලත් විටක් අරගත්තා. ඔහු තමාට විටක් හදාගෙන තරුණියටත් විටක් හදල දුන්නා. ඇය ඒක පිළිගත්තා.

"ඔයාගෙ නම මොකද්ද​?"

"හව්වාෆුලු"

ඔවුන් බුලත් හපමින් කතාබහ කළා. ඇය ඔහුට ඇයගේ දූපතේ දුෂ්කර ජීවිතය ගැන විස්තර කළා.

"අපිට ළිං වල බොන වතුර නෑ. ඒ නිසා මම හැමදාම උදේට පොල් කටුවකින් වලක් හාරල වතුර හොයාගන්නවා. වතුර ගත්තට පස්සෙ ඒ වල වහල දානව​. පහුවදා උදේට ආපහු වෙන වලක් හාරන්න ඕනෙ."

ඇය බොහොම චතුර විදිහට කතා කලා. කතාවෙන් පෙණුනේ ඇය ඉතාම බුද්ධිමත් බව​. ඒක තුත්තුට පුදුමයක් වුනා. ඔහු හිතාගෙන හිටියේ දුප්පත් මිනිස්සු ඔහුගේ පියාගේ පොල් වතු වැඩ කරපු මිනිස්සු සහ ඔවුන් ගේ ගෙදර කුස්සියේ වැඩ කරපු කාන්තාව වගේ නීරස​, උදාසීන මිනිස්සු කියලා. ඒත් මේ තරුණිය බොහොම සිත්ගන්නා සුළුයි.

ඔවුන් සෑහෙන වෙලාවක් කතාබහ කරමින් හිටියා. සීතල මුහුදු හුළං ඔවුන් ගේ සිරුරු හරහා හමා ගියා.

"මම දැන් යන්න ඕනෙ. අපිට මේ මගූ පඳුරු අස්සෙ දර හම්බවෙන්න බොහොම ටිකයි. තව පරක්කු වුනොත් අම්ම කලබල වෙයි."

හව්වාෆුලු ඈත පේන තුත්තු ගෙ දූපත දිහාවට ඇඟිල්ල දික් කලා.

"අර දූපතේ නම් ගොඩක් ගස් තියෙනවා. ගොඩක් දර තියෙනවා."

"ඔයා ඒ දූපතට ගිහිල්ල තියෙනවද​?"

"නෑ. ඒත් මට කියන්න පුළුවන්"

හව්වාෆුලු මද සිනා පාමින් කිව්වා.

තුත්තු ගෙ හදවතේ ගැස්ම ටිකක් වැඩි වුනා වගේ ඔහුට දැනුනා.

"අපි ආයෙ හමුවෙමුද​?"

"සමහර විට​. මට ගොඩක් වැඩ තියෙනවා. "

තුත්තු ටිකක් වෙලා කල්පනා කළා.

"හරි මට හොඳ අදහසක් ආවා. ඔයා අපේ දූපතට එන්න​. එහෙදි ඔයාට ඕන තරම් දර හොයාගන්න පුළුවන්. දර හොයන අතරෙ අපිට කතා කරන්න පුළුවන්."

"එහෙ ඉන්න ගෑණු ළමයි මට දර හොයන්න ඉඩ දෙයි ද​?"

තුත්තුට හිනා ගියා.

"එහෙ ගෑණු ළමයි කවුරුත් නෑ. ඔය පේන හරිය අයිති මගේ තාත්තට​. එයා කාටවත් එහෙ එන්න දෙන්නෙ නෑ."

හව්වාෆුලු එකපාරටම ඔහුදිහා පරික්‍ෂාවෙන් බැලුවා. ඇගේ ඇස් දෙක ලොකු වුනා.

"ඔයා කලේෆානු ගෙ පුතා ද​?"

"ඔයා එයාව දන්නවද​?"

හව්වෆුලු අමනාපෙන් ඇස් හකුළුවාගත්තා.

"හැමෝම එයාව දන්නවා. ඔයා මොනවද මෙහෙ කරන්නෙ? මම හිතුවෙ ඔයා සාමාන්‍යය කෙනෙක් කියල​. ඔයා මාව විහිළුවකට ගන්නවද​?"

"මම ඔයාව විහිළුවකට ගත්තෙ නෑ. මම ඔයාට කැමතියි."

හව්වාෆුලු හුස්ම ඉහළට ඇදගත්තා.

"මම බොහොම දුප්පත්. කෙට්ටුයි. කළුයි. ඔයා ලස්සනයි. උගත්. පෝසත්. මම හිතන්නෙ ඔයා මාව රවට්ටන්න හදනවා."

ඇය නැගිටලා යන්න පිටත් වුනා.

තුත්තු ඇය පස්සෙන් යමින් ඔහු කරන්නෙ බොරුවක් නොවෙන බව ඇයට ඒත්තු ගන්වන්න ගොඩක් උත්සහ කළා. ගොඩාක් වෙලාවකට පස්සෙ ඇය ඔහුගේ දූපතට එන්න කැමති වුනා.

"මම දවල්ට ආවොත් මිනිස්සු දකීවි. ඒ නිසා මම ඉර බැහැල් ගියාට පස්සෙ එන්නම්. අපේ අම්මට හොඳටම නින්ද යනවා."

පහුවදා හවස හව්වාෆුලු සීතල මුහුදු වතුරට බැහැල තුත්තු ගෙ දූපත දිහාවට ඇවිදගෙන ගියා. මුහුද බොහොම නොගැඹුරුයි. වතුර තිබුනේ යන්තම් ඇගේ ඉණ ගාවට විතරයි. අඳුර වැටිල තිබුන නිසා ඇයට බයක් දැනුනත්, තුත්තු හමුවෙන්න තිබුනු ආසාව නිසා ඇය හිත දැඩි කරගෙන දිගටම ඇවිදගෙන ගියා.

තුත්තු මුළු හවස් වරුවෙම පොල් වත්ත පුරා ඇවිදිමින් දර එකතු කරල මිටිය බැඳල තිබුනා. ඔහු දර මිටියත් එක්ක දූපත කෙළවරේ තිබුන තනි ගහ යට ඉඳගෙන හව්වාෆුලු එනතුරු බලාගෙන හිටියා. ඇය එයි ද නැද්ද කියල ඔහුගේ හිතේ තිබුනේ දෙගිඩියාවක්.

එක පාරටම ඔහු දැක්කා අඳුර මැදින් මුහුද දිහාවෙන් ඡායාවක් ඔහු දිහාට එන හැටි. ඔහු රහසින් ඇයට කතා කළා.

"හව්වාෆුලු..."

ඇය එකපාරටම තිගැස්සුනත්, හෙමිහිට වෙරළට ගොඩ වෙලා ඔහුගේ ගහ ළඟට ඇවිත් ඔහු ළඟින් වාඩි වුනා.

ඔවුන් බොහෝ වෙලාවක් තිස්සේ කතා කරමින් හිටියා.


ඔවුන්ට ඇහුනා කොහා කෑගහන සද්දෙ.

"උදේ වෙලා. මම දැන් යන්න ඕනෙ."

ඇය නැගිට්ටා. තුත්තු දර මිටිය ඇගේ හිස මත සමබර කරල දුන්නා.

"මම හෙටත් මේ වෙලාවට එන්නම්"

ඇය වතුරට බැහැල ඈතට ඇවිදගෙන ගියා.

 ඇගේ අඳුරු ඡායාව නොපෙනී යනතුරු තුත්තු බලාගෙන හිටියා. ඊට පස්සෙ ඔහු ගෙදර දිහාවට ඇවිදගෙන ගියා. ඔහුගේ හදවත උණුසුම් බවකින් පිරිල තිබුනා.

ඊළඟ දවස් කීපය ගතවුනේ හීනෙන් වගේ. ඔවුන් හැමදාම දූපත කෙළවර තිබුනු තනි ගහ යටදී හමුවුනා. ඒ ගහ බොහොම පරණ​, මහළු ගහක්. කුණාටු වලට අහුවෙලා බැට කාපු එකක්. ගහේ කඳ ඒ මේ අත ඇඹරිලා තිබුනා. ගහේ අතු ගොඩක් මැරිල ගිහින්. ඒත් රාත්‍රි කාලෙට ඔවුන්ට හෙවණක් ඕන වුනේ නෑ. අතු තිබුනෙ නැති නිසා රෑ අහසේ තරු වඩා හොඳින් දකින්න ඔවුන්ට පුළුවන් වුනා.

එක දවසක් තුතතු ගහ යටට ආවෙ බොහොම දුකෙන්.

"මම අපේ තාත්ත එක්ක කතා කළා. තාත්ත මගෙන් ඇහුව මම දැන් කෙල්ලො ගැන උනන්දුවක් නැත්තෙ ඇයි කියල​. මම කිව්වා කසාද බඳින්න නියම කාලෙ ආවම මම බඳින්නම් කියලා. ඊට පස්සෙ මම විහිළුවට වගේ ඇහුවා තාත්තෙ මම දුප්පත් කෙල්ලක් කසාද බඳින්න ද කියලා. ඒත් තාත්ත ඒ විහිළුවට කැමති වුනේ නෑ. එයාගෙ මූණ අඳුරු වුනා. එයා කිව්ව මම මෝඩ වැඩක් කරන්නෙ නැති වෙයි කියල එයා විශ්වාස කරනව කියල​. මම ජීවිතේ තෝර ගන්න දේවල් ගැන පරිස්සම් වෙන්න කියලත් කිව්වා."

හව්වාෆුලු දිග සුසුමක් හෙළුවා. ඇය ගොඩක් වෙලා යනතුරු කතා කලේ නෑ.

තුත්තු ආපහු කතා කළා.

"මම ඔයාට මුලදිම කිව්වා මම ඔයාව අතාරින්නෙ නෑ කියල​. ඒත් දැන් වැඩේ ටිකක් අමාරුයි වගේ. අපේ තාත්ත මට ගොඩක් ආදරෙයි. ඒ නිසා මම හිතුවෙ එයාව ලේසියෙන් නම්ම ගන්න පුළුවන් වෙයි කියල​. ඒත් ඒක එච්චර ලේසි නෑ වගේ."

හව්වාෆුලු හෙමීට කතා කලා.

"මම පොඩි කාලෙ ඉඳලම ජීවත් වුනේ බොහොම අමාරුවෙන්. ඔයාව මුණගැහුනම මම හිතුව ඒක වෙනස් වෙයි කියල​. ඒත් එහෙම වෙන්නෙ නැති වෙයි වගේ."

ඇය ගහ යටින් නැගිටලා යන්න පිටත් වුනා. දර මිටිය වත් අරගත්තෙ නෑ.

ඇගේ අඳුරු ඡායාව හෙමින් හෙමින් රාත්‍රී අඳුරට මුහු වෙලා යන හැටි තුත්තු කඳුළු පිරිච්ච ඇස් දෙකෙන් බලාගෙන හිටියා.


පහුවදා හවස තුත්තු ගහ යටට ආව​. කවදාවත් නැතුව එදා හව්වාෆුලු ඔහු එන්නත් කලින්ම ගහ යටට ඇවිල්ල හිටියා. තරු එළියෙන් ඔහුට ඇගේ ඡායාව පෙනුනා.

ඇය ඉන්නව දැක්කම ඔහුගේ හිතට ලොකු සැහැල්ලුවක් දැනුනා. ඔහු හෙමින් හෙමින් ඇය ළඟට කිට්ටු කලා.

"හව්වාෆුලු, ඔයා ආපු එක ගැන මට හරිම සතුටුයි. ඔයා ඊයෙ ගියේ ගොඩක් දුකෙන් නිසා මම හිතුවෙ ඔයා ආයෙ කවදාවත් එන එකක් නෑ කියල​."

හව්වාෆුලු කතා කලේ නෑ.

තුත්තු ඇයට ළංවෙලා ඇගේ උරහිසට අත තිබ්බා. ඇය හෙමීට ඔහු පැත්තට හැරිලා ඇගේ කට ඇරියා.

තුත්තු කලේෆානු භීතියෙන් ගල් ගැහුනා. ඔහු ඉදිරියේ හිටියේ හව්වාෆුලු නෙවෙයි. කටපුරා උල්දත් වැවුනු යකින්නක්. අඳුර අතරින් යකින්නගේ විශාල කට සහ සුදුපාට දත් ඔහුට පෙනුනා. යකින්න ටික ටික ලොකු වෙලා පොල් ගහක් තරමට උස වුනා.

තුත්තුට පැනල දුවන්න ඕන වුනත්, බය නිසාම අඩියක් වත් උස්සන්න පුළුවන් වුනේ නෑ. ඔහු භීතියෙන් බිම වැටිල යකින්න දිහා බලාගෙන හිටියා.

යකින්න හෙමිහිට තුත්තු දිහාවට පහත් වුනා.

පහුවදා උදේ කලේෆානු දැක්කා තුත්තු ඇඳේ නැති බව​. ඔහු කොහෙද කියල කවුරුවත් දැනගෙන හිටියෙ නෑ.

මිනිස්සු මුළු දූපත පුරාම තුත්තු ව හෙව්වා. ඒත් ඔවුන්ට හමුවුනේ දූපතේ දකුණු කෙලවරේ තිබුන මහළු ගහ යට තිබ්බ ලේ පැල්ලම් කීපයක් විතරයි.


- කතාව කිව්වේ හුසෙයින් කොයිබේ (හොලුදූ දූපත​, දකුණු මිලදුන්මදුළු අතොළුව​)

අටුවාව​

1. ධනවත් කම​

ඉස්සර දිවෙහි රාජ්ජේ මිනිස්සුන් ගෙ ධනවත් කම මැන්නේ කාරණා දෙකකින්. ඒ බෝට්ටු සහ පොල් ගස්. දිවෙහි රාජ්ජේ තිබුනු දූපත් බොහොම පොඩි නිසා විශාල ඉඩම් හිමියන් හෝ ගොවියන් හිටියෙ නෑ. ඒ වගේම හරක බාන ඇති කරන්න සුදුසු බිම් තිබුනෙත් නෑ. ඒ නිසා මිනිස්සුන් ගෙ ප්‍රධාන ජීවනෝපාය වුනේ ධීවර කර්මාන්තය සහ පොල් ගහ ආශ්‍රිත කර්මාන්ත​.

2. රාජ්ජෙබලි

"රාජ්ජෙබලි" කියන දිවෙහි වචනයේ තේරුම "දේශීය රෝගය​" කියන එක (රාජ්ජෙ = දේශීය​, බලි = රෝගය​). රාජ්ජෙබලි කියල හැඳින්වුනේ හන්දිපත් රුදාව​. දිවෙහි රාජ්ජෙ එළවළු පළතුරු වැවෙන්නෙ බොහෝම අඩුවෙන් නිසා දිවෙහි රාජ්ජෙ වැසියන්ට සමබල ආහාර වේලක් ගන්න අවස්ථාව ලැබුනෙ අඩුවෙන්. මේ නිසා ඔවුන් අතර හන්දිපත් රුදාව ඉතාම සුලබ රෝගයක්. ඒ නිසාම තමයි ඒක "දේශීය රෝගය​" කියල හඳුන්වන්න ඔවුන් පෙළඹුනේ.


3. මගූ

"මගූ" කියල දිවෙහි බසින් හැඳින්වෙන්නේ "තක්කඩ​" කියල සිංහලෙන් හඳුන්වන පඳුරු විශේෂය​. මේ පඳුරු මීටර් 4 විතර උසට වැඩෙනවා. වැලි සහ ලුණු සහිත පසේ වැවෙන ශුෂ්ක ගස් වර්ගයක් වන මගූ සාගත කාලෙට දිවෙහි රාජ්ජෙ වැසියන් කෑමට අරගෙන තියෙනවා.  



Sunday, July 29, 2018

දිවෙහි රාජ්ජේ ජනකතා - 52 (බොර වතුර​)

 (උපුටා ගැනීම ක්සේවියර් රොමේරෝ ෆ්‍රියාස් ගේ "Folk Tales of the Maldives" පොතෙන්)


බොර වතුර


එකෝමත් එක කාලෙක අඩ්ඩු අතොළුවේ දූපතකට වෙළඳ බෝට්ටුවක් ආවා. ඒ බෝට්ටුවේ හිටියා ඉතාම කඩවසම් මැදි වියෙ මනුස්සයෙක්. ඔහු වෙළඳාමට දූපතේ සති කීපයක් නැවතිලා හිටියා. ඒ කාලයේදී ඔහු නැවතිලා හිටියේ දූපත් වාසියෙක් ගෙ ගෙදරක​. ඒ සති කීපයට ගෙදර මිනිස්සු එක්ක ඔහු බොහොම සුහද වුනා.

ඒ ගෙදර හිටියා ලස්සන ගෑණු ළමයෙක්. ඇගේ නම "එළ ෆාතුමා". ෆාතුමා ඒ ගෙදර පවුලේ කෙනෙක් නෙවෙයි. ඒ දූපතේම දුප්පත් පවුලක තරුණියක්. ඇය පුංචි කාලෙ ඉඳලම ඒ ගෙදර වැඩපළ කරගෙන ඒ ගෙදරම හැදුනු කෙනෙක්. ගෙදර අය ෆාතුමාට බොහොම හොඳින් සැලකුවා. ඒ නිසා ඇය හිටියෙ බොහොම සතුටින්.

අමුත්තා ආවට පස්සෙ ෆාතුමා ගෙදර දොරේ වැඩ පොළ කරේ වෙනදටත් වඩා සතුටින්. ඇය හැම වෙලේම හිටියෙ මද සිනාවක් මුහුණේ රඳවාගෙන​. ඇය හැම වෙලේම සින්දුවක් මිමිනුවා. අමුත්තට දිනපතා කෑම​, බීම, බුලත් විට දෙන්න නියම වෙලා තිබුනෙ ඇයට. එක දවසක් ඔහුට බුලත් විටක් දෙද්දි ඔවුන් ගේ දෑස් මුණගැහුනා. ඇය කෝල විදිහට හිනා වුනා. එදා ඉඳල ඇය ඔහුට වතුර වීදුරුවක් දෙන හැම වෙලේම ඔහු සෙල්ලමට වගේ ඇගේ ඇඟිලි තුඩු ස්පර්ශ කලා.

ටික දවසකින්ම ඔවුන් දෙන්නා ආදරයෙන් වෙළුනා.

අමුත්තා ඇයට විවාහ යෝජනා කළා. ඒත් ඔහු කිව්වා ඔහු තමාගෙ දූපතට ආපහු යන්නම ඕනෙ බව​. ඇය දුර ඈත දූපතක ජීවත් වෙන්න කැමතිද කියලත් ඔහු ඇහුවා. ෆාතුමා ඔහුට බොහොම ආදරය කළ නිසා ඒකට කැමත් වුනා. ටික දවසකින් ඔවුන් දෙන්නා විවාහ වුනා.


විවාහ උත්සවයෙන් පස්සෙ ඔවුන් බෝට්ටුවක නැගල ඔහුගේ දූපත බලා පිටත් වුනා. ඈත උතුරු දිග දූපත් බලා බෝට්ටුව යත්‍රා කරද්දි ඇගේ හිත පුරාම තිබුනේ ඔහුත් එක්ක ගෙවන අළුත් සුන්දර දිවිය ගැන​. ඇයට නිතර හිතුනා ඇය කොයිතරම් වාසනාවන්තද කියල​.

ඒත්, ඔවුන් ඔහුගේ දූපතට ඇවිල්ල බෝට්ටුවෙන් ගොඩ බැස්ස විතරයි ඔහුව පිළිගන්න තරුණ ගෑණු ළමයි දෙන්නෙක් දුවගෙන ආවා. ෆාතුමා ගේ හිත කඩා වැටුනා. ඇගේ සැමියා වැන්දඹු මිනිහෙක්. ගෑණු ළමයි දෙන්නා ඔහුගේ දුවලා. ඔවුන් දෙන්නා බොහොම ආඩම්බර පාටයි. ෆාතුමාට වඩා ඔවුන් ලාබාල වුනේ අවුරුදු පහක්-හයක් විතරයි.

ෆාතුමා ලැජ්ජාවෙන් සහ දුකෙන් නොමැරුණා විතරයි. ඇගේ ලෝකය එක පාරටම බොහොම අඳුරු වුනා. ඇය ඉතාම අමාරුවෙන් ඇගේ හැඟීම් යටපත් කරගෙන සැමියාගෙ ගෙදර හැමෝටම හිනා මූණක් පෙන්නුවා.

දවස් දෙක තුනක් ගතවුනා. ඇය තමාගේ ලැජ්ජාව​, කේන්තිය සහ දුක පිටතට නොපෙන්වා ඉන්න පරිස්සම් වුනා. ඒත් ඇගේ සැමියාට ඇගේ වෙනස තේරුනා.

"මම දන්නවා ඔයා තරහෙන් ඉන්නෙ ඇයි කියල​"

"මම ඉන්නෙ තරහෙන් නෙවෙයි"

ඒත් ඇය ඉන්නෙ තරහින් කියල ඔහුට තේරුනා. ඇගේ ලස්සන හිනාව අතුරුදහන් වෙලා. ඇගේ තොරතෝංචියක් නැති කතාව නිහඬ වෙලා.

"මම දුවල ගැන ඔයාට කිව්වෙ නැත්තෙ ඔයා මාව කසාද බඳින්න අකැමැති වෙයි කියල බය හිතුන නිසා. බය වෙන්න එපා. ඒගොල්ලො ඔයාට ගෙදර වැඩට උදව් කරයි. ඔයාට ලේසි වෙයි."

ෆාතුමා දුක යටපත් කරගෙන ඉන්න උත්සහ කළා. ඇය කෙල්ලො දෙන්න එක්ක යාළු වෙන්න උත්සහ කළා. ඒත් ඔවුන් ඇයව මායිම් කලේ නෑ. ඔවුන් ගේ පියාගේ සැලකිල්ල සහ ආදරය මේ ඈත දූපතකින් ආපු ගෑණිට යොමු වෙලා තියෙන එක ගැන ඔවුන් සතුටු වුනේ නෑ.

මාස කීපයක් ගතවුනා. කෙල්ලො දෙන්නගෙ වෙනස්කම් එන්න එන්නම වැඩි වුනා. ෆාතුමාට ඒවා තනියම විඳ දරාගන්නව ඇරෙන්නෙ වෙන කරන්න දෙයක් තිබුනේ නෑ. ඇගේ හදවතේ තුවාලය බොහොම ගැඹුරට විහිදුනා. ඇයට ලොකු පාළුවක්, තනිකමක් දැනුනා. ඇයට දැනුනේ ඇය හිර වෙලා වගේ. ඇය කලින් ගත කරපු නිදහස් ජීවිතය ගැන ඇයට නිතරම සිහි වුනා. ඒ හැම සැරේම ඇගේ ඇස් දෙක කඳුළෙන් තෙත් වුනා.

ෆාතුමාට ආදරයක් පෙන්නුවේ ඇගේ සැමියා විතරයි. ඒත් ඔහුගේ හිතත් බිරිඳ සහ දූවරු දෙන්නා අතර බෙදිලා තිබුනා. ෆාතුමා තමාට කෙල්ලො දෙන්නගෙන් වෙන වෙනස් කම් ගැන සැමියට කිව්වෙ නෑ. ඔහු තමාගේ දූවරුන්ට බොහෝම ආදරෙයි.

තනිවුන හැම වෙලාවකම ෆාතුමා අඳුරු මුල්ලක් ගුලි වෙලා ඉඳගෙන හොඳටම ඇඬුවා.


මාළු අල්ලන කාලය ආව​. දූපත් වාසීන් මාළු වලින් උම්බලකඩ හදන්න ලෑස්ති වුනා. හැමෝම මාළු තම්බන්න දර හොයන්න හැමෝම අවට මිනිස් වාසයෙන් තොර දූපත වලට ගියා.

එක දවසක් උදේ පාන්දරම ෆාතුමා ගේ සැමියත් ෆාතුමා සහ දූවරු දෙන්න එක්ක ඔවුන් ගේ දූපත ළඟ තිබුන මිනිස් වාසයෙන් තොර දූපතකට ආව​. ඔවුන් ගියේ කුඩා රුවල් ඔරුවක​. ඔවුන් දවල්ට කෑම හදන්න වළං දෙක තුනක්, හාල්, එළවළු සහ දර කපන්න කතිවලි (ලොකු පිහියක්) අරගෙන ගියා.

දූපතට ගොඩබැස්සම ඔවුන් වෙරළේ තිබුන පොඩි පැල් කොටයක් අස පස් කරල ගත්තා. ඒ ඔවුන් ගෙ වාඩිය. ඊට පස්සෙ සැමියා ආපහු ඔරුවෙ නැගල ගියේ ඔවුන්ට කෑමට මාළු දෙතුන් දෙනෙක් අල්ලගන්න​. ඔහු යන්න කලින් කිව්ව ඉර බහින්න කලින් ආපහු එනව කියලා.

ෆාතුමා බාල දුවට කිව්වා වාඩියට වෙලා බතක් උයන්න කියල. ඇය වැඩිමල් දුවත් එක්ක කැලයට ගියා දර කපන්න​.

ඔවුන් දෙන්නා කැලය ඇතුලටම ගියා. ඉදිරියෙන් ගියේ ෆාතුමා. ඇය බොහොම වේගෙන් ඇවිදගෙන ගියා. ගෑණු ළමයා ඇය පසුපස ආවෙ බොහොම අමාරුවෙන්. ටික වෙලාවකින්ම ගෑණු ළමයගෙ ඇඟ දාඩියෙන් වැහුනා.

"ඇයි අපි මේ තරම් ඈතට යන්නෙ? අපිට මේ හරියෙන් දර කපාගන්න පුළුවන්. මේ හරියෙ කොච්චර ගස් තියෙනවද​?"

ඇය හති දමමින් ෆාතුමාට කිව්වා.

ඒත් ෆාතුමා ඇයට උත්තර දුන්නෙවත් නැවතුනේවත් නෑ. ඇය දිගටම කැලේ ඇතුලටම ගියා. ගෑණු ළමයට නවතින්න හිතුනත්, ඒ ගණ කැලේ තනියම ඉන්න ඇයට බය හිතුනා. ඒ නිසා ඇය අමාරුවෙන් ෆාතුමා එක්කම කැලේ ඇතුලට ගියා.

කැලේ එන්න එන්නම ගණ වුනා. ඔවුන්ට තමාගෙ කතිවලි වලින් අතු කපාගෙන පාර හදා ගන්න සිද්ධ වුනා. ඒත් ෆාතුමා ගමන නැවැත්තුවෙ නෑ.

ඔවුන් පොඩි එළිමහනකට ආවා. එතැනදි එක පාරටම ෆාතුමා නැවතුනා. ඇය ආපහු හැරුනා. ගෑණු ළමයට හිතන්නවත් වෙලාවක් තිබුනේ නෑ. ෆාතුමා කතිවලියෙන් ගෑණු ළමයගෙ බෙල්ලට බොහොම වේගයෙන් කෙටුවා. පිහිපාර කොයිතරම් වේගවත් ද කිව්වොත් ගෑණු ළමයගෙ බෙල්ල එක පාරින්ම කඳින් වෙන් වෙලා ගිහින් ළඟ තිබුන පඳුරක් අස්සට විසි වුනා. ඇගේ ලේ විදින කඳ අප්‍රාණික වෙලා එතැනම වැටුනා.


ෆාතුමා කෙලින්ම මුහුදු වෙරළට ගියා. ඇය ඇගේ ඇඳුම් වල සහ පිහියෙ තිබුන ලේ හෝද ගත්තා. වෙරළේ ටිකක් වෙලා මහන්සි ඇරපු ඇය හෙමින් හෙමින් වාඩිය පැත්තට ඇවිදගෙන ගියා.

බල දුව වාඩිය ඇතුලෙ ගල් තුනකින් ලිපක් හදල, ගහක් යට හෙවනේ වාඩි වෙලා ලිපේ ගිනි මෙළවමින් හිටියා.  ලිප උඩ බත් හැළියක් ඉදෙමින් තිබුනා. ෆාතුමා එන සද්දය ඇයට ඇහුනත් ඇය හැරිල බැලුවෙ නෑ. ෆාතුමා කතිවලිය තද කරල අල්ලගෙන ඇය ළඟටම ආවා. කෙල්ල යන්තම් හැරිල බැලුවා.

"කෝ අක්කා?"

ෆාතුමා ඇය පිටිපස්සෙ හිට ගත්තා.

"එයා දූපත අනික් පැත්තෙන් මුහුදට ගියා නාන්න​."

කෙල්ල ලිපට පිඹින්න පහත් වුනා විතරයි ෆාතුමා ගේ කතිවලිය වේගයෙන් ඇගේ බෙල්ල පිටිපස්සට වැදුනා. ඇගේ කඳෙන් වෙන් වෙලා ගිය හිස බත් හැලියත් පෙරළගෙන ලිපට වැටුනා. ඇගේ දිග කොණ්ඩය ලිපට වැටිල "චිරි-චිරි" ගාල පිච්චිල ගියා. ඒ එක්කම බත් හැළියේ වතුරෙන් ලිප නිවිල ගියා.


ෆාතුමා ගහකට හේත්තු වෙලා ටිකක් විවේක ගත්තා. ඊට පස්සෙ ඇය ආපහු කැලයට ගිහින් වැඩිමල් ගෑණු ළමයහෙ හිස අරගෙන ආවා. ඊට පස්සෙ ඇය පොල් අතු දෙකක් කපාගෙන පොල් කොල වලින් "මුදෙයිසි" දෙකක් (පොල්කොල වියල හදන ලොකු පෙට්ටි) වියුවා.

ෆාතුමා ගෑණු ළමයි දෙන්න ගෙ හිස් පරිස්සමෙන් පෙට්ටි අස්සෙන් තිබ්බා. ඊට පස්සෙ ඇය අත් දෙකට පෙට්ටි දෙකත් අරගෙන නොගැඹුරු මුහුදට ඇවිදගෙන ගියා. වතුර ඇගේ ඉනක් දක්වා එනතුරු ඇය මුහුදට ඇවිදගෙන ගියා. ඊට පස්සෙ පෙට්ටි දෙක මුහුදු වතුරේ පා කරල ඇරියා. මුහුදු රළ වලින් පෙට්ටි දෙක ඈතට අරගෙන යන හැටිත්, පෙට්ටි දෙක පිටුපස්සෙ රතු පාටින් ඇඳිල ගිය ලේ පාරවල් දෙක ක්‍රමයෙන් මැකිල යන හැටිත් ඇය බොහෝ වෙලාවක් තිස්සේ බලාගෙන හිටියා.

පෙට්ටි දෙක නොපෙනී ගියාට පස්සෙ ෆාතුමා ඇඟේ සහ ඇඳුම් වල තිබුන ලේ හේදිලා යනතුරු හොඳට නෑවා. ඊට පස්සෙ ඇය වෙරළේ තිබුන ගහක හෙවනේ වාඩි වෙලා ඇගේ සැමියා ආපහු එනතුරු බලාගෙන හිටියා.

පැය ගාණක් ගත වුනා. දීප්තිමත් හිරු රැස් නිසා ඇගේ ඇස් රිදෙන්න පටන් ගත්තා. මහන්සියට ඇගේ ඇස් නිදිමතෙන් පියවෙන්න හැදුවා. ඒත් ඇය දිගටම ඈත ක්‍ෂිතිජය දිහා බලාගෙන හිටියේ සැමියගෙ ඔරුවේ රුවළ පේන තුරු.

හවස් වෙද්දි ඇයට රළ ගෙඩි අස්සෙන් කුඩා රුවලක් පේන්න පටන් ගත්තා. ඇය ඔරුව ළඟට එනතුරු නොසෙල්වී බලාගෙන හිටියා. ඔරුව ටික ටික ලොකු වෙමින් පේන්න පටන් ගත්තා. ඔරුව සෑහෙන තරම්  ළං වුනාම ඇය අත් දෙකට කතිවලි දෙකක් අරගෙන මුහුදු රැල්ලට වැල්ල තෙමෙන හරියට ඇවිදගෙන ගියා.

ඔරුව වෙරළට ගොඩ ගහද්දිම ෆාතුමා ගේ සැමියා ඔරුවෙන් එළියට පැන්නා. ෆාතුමා ඔහුට පියවර කීපයක් ඈතින් හිටගෙන කෙලින්ම ඔහුගේ ඇස් දෙක දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇගේ ඇස් වල බිය උපදවන වන සුළු දීප්තියක්. යන්තම් ඇරුණු තොල් අතරින් ඇය වේගයෙන් හුස්ම ගත්තා. මුහුදු හුළඟට ඇගේ කෙස් වැටිය විසිරිලා ගියා.

මුළු දූපතම බියකරු නිහඬතාවයක ගිලිලා තිබුනා. ෆාතුමා ගේ සැමියට ඇහුනේ මුහුදු රළ බිඳෙන සද්දෙ සහ ෆාතුමා හුස්ම හෙළන සද්දෙ විතරයි.

"කෝ කෙල්ලො දෙන්නා?"

වෙව්ලන කටහඬකින් ඔහු ඇහුවා.

ඒත් ෆාතුමා උත්තර දුන්නෙ නෑ. ඇය මුවහත් තලය ඇතුල් පැත්තට තියෙන විදිහට කතිවලි දෙක ඇගේ බෙල්ල ඉදිරියෙන් තියා ගත්තා. ඊට පස්සෙ හෙමිහිට ඇගේ බෙල්ල පිහි තල දෙකට මැදි කලා.

ඇගේ සැමියට වචනයක් වත් කියන්න ඉඩ ලැබුනේ නෑ. ෆාතුමා වේගයෙන් අත් දෙක දෙපැත්තට ඇද්දේ තමාගේ හිස කඳෙන් වෙන් වෙලා යන විදිහට​. වටයක් දෙකක් කැරකුණු හිස ඇගේ සැමියාගේ දෙපා මුල මුහුදට වැටුනා. ලේ උතුරන කඳ සෙමින් මුහුදු වතුරේ පාවෙලා ගියා.

තමාගේ දෙපා මුල මුහුදු වතුර ෆාතුමා ගේ උණු ලෙයින් බොර වෙලා යන හැටි සැමියා බලාගෙන හිටියෙ භීතියෙන්෴


කතාව කිව්වේ මාගිදුරුගේ ඊබ්‍රහිම් ඩිඩී (ෆුවාමුලාකු දූපත​)


අටුවාව

1. කතිවලි

අපේ වක් පිහියට ඉතා සමාන ලොකු පිහියක්. මේ පිහියෙන් දර කැපීමේ ඉඳලා මාළි කැපීම දක්වා ගෙදර දොර වැඩ රාශියක් දිවෙහි රාජ්ජෙ වැසියො කර ගන්නවා.






2. මුදෙයිසි

ආහාර අසුර ගන්න පාවිච්චි කරන පොල් කොල වලින් වියපු ලොකු පෙට්ටි  


 








Sunday, July 22, 2018

සෙන් කතා - 3


බිමින් තැබීම​



තරුණ සෙන් භික්‍ෂුන් වහන්සේලා දෙනමක්, තන්සන් සහ එකිදෝ, වන්දනා ගමනක් යමින් හිටියා. කලින් දවසෙ වට වැස්සකින් පාරවල් මඩ වෙලා තිබුනේ.

පාරේ හතරමං හන්දියක දි ඔවුන් දැක්කා තරුණියක් පාර පනින්න බලාගෙන ඉන්නවා. ඇය ඉතාම ලස්සනයි. ඇය ඇඳල හිටියේ ඉතාම වටිනා සිල්ක් කිමෝනාවක්. පාරේ මඩ කිමෝනාවේ ගෑවෙයි කියන බය නිසා ඇය පාර පනින්න පැකිලෙමින් හිටියා.

තන්සන් ඇයව ඔසවාගෙන පාරෙ එහා පැත්තට ගෙනිච්චා. එකිදෝ ඒ දිහා බලාගෙන හිටියෙ අදහගන්න බැරි පුදුමයෙන්.

එදා දවසෙම එකිදෝ වචනයක් වත් කතා කලේ නෑ.

ඔවුන් රාත්‍රී නවාතැන් පොළට ඇවිත් නිදගන්න සූදානම් වුනා. එකපාරටම එකිදෝ කතා කළා.

"තන්සන් ඔබට වටින්නේ නෑ ඒ වගේ වැඩක් කරන්න​. අපි භික්‍ෂූන්. අපි බ්‍රහ්මචර්‍යාව ගැන දිවුරල තියෙන්නෙ. අපි කාන්තාවන් ළඟට යන්නෙ නෑ. විශේෂයෙන් ඒ වගේ තරුණ ලස්සන කෙල්ලො ගාවට​. ඇයි ඔබ ඒ වගේ වැඩක් කලේ?"

"මම ඇයව හතරමං හන්දියේ බිම තියල ආව​. ඒත් ඔබ තාමත් ඇයව ඔසවාගෙන යනව වගේ?"


මාර්ග දෙකක්



සටන් කලාව උගන්වන ගුරුවරයෙක් ගෙන් දවසක් ඔහුගේ ගෝලයෙක් මෙහෙම ඇහුවා.

"මම කැමතියි මගේ සටන් කලාව තවත් ප්‍රගුණ කරන්න​. මම තවත් ගුරුවරයෙක් ළඟ ඉගෙන ගත්තට කමක් නැද්ද​? මට තවත් සම්ප්‍රදායක් දැන ගන්න පුළුවන් වෙයි."

"හාවො දෙන්නෙක් පස්සෙ එළවන දඩයක්කාරයෙක් එක හාවෙක් වත් අල්ලගන්නෙ නෑ"


තාරුකා මාළුවෝ



ර්.යෝකන් නැමැති සෙන් ගුරුතුමා මුහුදු වෙරළේ ඇවිදිමින් උන්නා. කලින් දවසෙ රෑ කුණාටුවක් හැමුවා. කුණාටුව නිසා සිය ගණන් තාරුකා මාළුවො වෙරළට ගොඩ ගහල හිටියා. ඉර ක්‍රමයෙන් මුදුන් වෙද්දි සැඩ හිරු රැස් වලින් තාරුකා මාළු එක එකා මැරෙන්න පටන් ගත්තා.

ර්.යෝකන් තාරුකා මාළුවෝ එකා බැගින් ඇහිදිමින් මුහුදට විසි කළා.

වෙරළේ හිටපු ධීවරයෙක් දැක්කා ර්.යෝකන් කරන වැඩේ. ඔහු භික්‍ෂුව ළඟට ආවා.

"ඇයි ඔබ මේ වගේ පිස්සු වැඩ කරන්නෙ? කුණාටුවක් හමන හැම සැරේම සිය ගණන් තාරුකා මාළු ගොඩ ගහනවා. ඔබට ඔවුන් ඔක්කොම බේරගන්න බෑ. ඔබ ඔය කරන වැඩෙන් කිසිම වෙනසක් වෙන්නෙ නෑ."

"ඒත් මම වෙනස් වෙනවා."

ර්.යෝකන් තවත් තාරුකා මාළුවෙක් මුහුදට විසි කළා.


දෛවය​



සමුරායි වරයාගේ හමුදාව හිටියේ ඉතාම මහන්සි වෙලා. ඔවුන්ට වඩා තුන් ගුණයක් විශාල බලවත් සතුරු හමුදාවක් ඔවුන් පසුපස ලුහුබඳිමින් හිටියා. තවදුරටත් පලා ගියොත් ඔවුන් සියළු දෙනාම විනාශ වන බව සමුරායි වරයාට තේරුණා. ඒත් ඔහුගේ සෙබළු හිටියේ සටන් කරන්න සුදුසු තත්වයක නෙවෙයි.

ඔවුන් කඳුකරයේ ඈතට පලා ගියා. අතරමගදි ඔවුන්ට කුඩා දේවාලයක් හමුවුනා. ඔවුන් දෙවියන් පුද සත්කාර කරන්න මොහොතක් එතැන නතර වුනා.

සමුරායි වරයා හමුදාව අමතලා මෙහෙම කිව්වා.

"අපි කොයි වෙලේ හරි සතුරාට මුහුණ දෙන්න ඕනෙ. ඒත් අපේ දෛවය මොනවගේද කියල අපි කවුරුත් දන්නෙ නෑ. අපි දෙවියන් ඉදිරියේ දෛවය පිරික්සලා බලමු. මම මේ කාසිය උඩ දානවා. හිස වැටුනොත් අපි සටනෙන් දිනනවා. අගය වැටුනොත් පරදිනවා."

සෙබළු ඉතා ඕනෑකමින් බලාගෙන හිටියා. සමුරායි වරයා කාසිය උඩ දැම්මා. වැටුනේ හිස​.

සෙබළු එකා වගේ නැගිටලා ජයඝෝෂා කලා. ආපහු හැරිල ගිහින් තමාව ලුහුබඳින සතුරාට පහර දුන්නා. ඔවුන් එදා රෑ වෙද්දි විශිෂ්ඨ ජයක් ලැබුවා.

තරුණ සමුරායි වරයෙක් සමුරායි වරයාට කිට්ටු කලා.

"දෛවය වෙනස් කරන්න කාටවත් බෑ නේද​?"

"ඔව්. කාටවත් දෛවය වෙනස් කරන්න බෑ."

සමුරායි වරයා උඩ දාපු කාසිය පෙන්නුවා. ඒකෙ දෙපැත්තම තිබුනේ හිස​.


නිරය සහ දෙව්ලොව​



එක දවසක් සමුරායි වරයෙක් හකුයින් නැමැති ඉතාම ප්‍රසිද්ධ සෙන් භික්‍ෂුව හොයාගෙන ආව​.

"මට දැන ගන්න ඕනෙ නිරය සහ දෙව්ලොව ගැන​. ඒව ඇත්තටම තියෙනවද​?"

හකුයින් සමුරායි වරයා දිහා බැලුවා.

"ඔබ කවුද​?"

"මම සමුරායි කෙනෙක්"

"හා!" හකුයින් අවඥාවෙන් හිනා වුනා.

"ඒ වගේ සියුම් දේවල් තේරුම් ගන්න ඔබට පුළුවන් ද​? ඔබ නිකම්ම නිකම් සොල්දාදුවෙක්. මෙතනින් යනවා. ඔය වගේ මෝඩ ප්‍රශ්න අහල මගේ කාලය නාස්ති කරන්න එපා."

සමුරායි වරයාට යකා වැහුනා. ඔහු කඩුව ඇදල ගත්තේ හකුයින් ගෙ හිස දෙපළු කරන්න​. ඔහු කඩුව ඔසවද්දිම හකුයින් බොහොම සන්සුන්ව ආයෙත් කතා කළා.

"මේ තමයි නිරය​"

සමුරායි වරයා එක පාරටම ගල් ගැහුනා. ඔහු කඩුව බිම දාල භික්‍ෂුව ඉදිරියේ දණින් වැටුනා.

"මේ තමයි දෙව්ලොව​"

ඉතිහාස රස කතා - 1 (සැපරෝෂියානු කොසෑකයන් ගේ පිළිතුර)


සැපරෝෂියාව කියන්නෙ 16 වෙනි සියවසේ ඉඳල 18 වෙනි සියවස වෙනතුරු ක්‍රිමියානු අර්ධ ද්වීපයට ටිකක් උතුරට වෙන්න ද්නීපර් ගඟ අසබඩව පැවතුනු කොසෑක් වරුන්ගේ අර්ධ​-ස්වාධීන රාජ්‍යයක්.

1676 දී සැපරෝෂියානු කොසෑකයන් සහ තුර්කි ඔටෝමන් අධිරාජ්‍යය අතර යුධ ගැටුම් ඇති වෙනවා. ඔටෝමන් හමුදා සැපරෝෂියාව ආක්‍රමනය කළත්, ඔවුන්ව පරාජය කරන්න කොසෑකයන් සමත් වෙනවා.

නමුත් ඔටෝමන් අධිරාජ්‍යයා වුන හතරවන මෙහ්මඩ් කොසෑකයන්ට යටත් වන ලෙසට අණ කරමින් ලියුමක් එවනවා. ඒ ලියුම තියෙන්නෙ මේ වගේ :

සුල්තාන් මෙහ්මඩ් විසින් සැපරෝෂියානු කොසෑකයන් වෙත​,

මුහම්මද් නබි තුමාගේ පුත්‍රයා වන​, හිරු සහ සඳු ගේ සහෝදරයා වන​, දෙවියන් වහන්සේ ගේ මුණුපුරා සහ ප්‍රතිරාජයා වන​, මැසිඩෝනියාව​, බැබිලෝනියාව​, යෙරුසෙලම​, ඉහළ සහ පහළ ඊජිප්තුව​, ය​න රාජධාණි වල පාලකයා වන​, අධිරාජ්‍යයන් ගේ අධිරාජ්‍යයා වන​, රජුන් ගේ රජු වන​, අසාමාන්‍යය නයිට් වරයෙක් වන​, අපරාජිත​, යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ සොහොන් ගැබේ අචල ආරක්‍ෂකයා වන​, දෙවියන් වහන්සේ විසින්ම තෝරාගනු ලැබූ උන්වහන්සේ ගේ විශ්වාසවන්තයා වන​, මුස්ලිම් වරුන් ගේ බලාපොරොත්තුව සහ සහනය වන​, ක්‍රිස්තියානින් ගේ ආරක්‍ෂකයා වන​, සුල්තාන් වරයා වශයෙන් මම ඔබට​, සැපරෝෂියානු කොසෑකයන්ට​, ස්වේච්ඡාවෙන් යටත් වන ලෙසත්, කිසිදු ප්‍රතිරෝධයක් නොදක්වන ලෙසත්, නුඹලාගේ ප්‍රහාර වලින් මට තවදුරටත් කරදර නොකරන ලෙසත් අණ කර සිටිමි.

- තුර්කි සුල්තාන් මෙහ්මෙඩ්

සැපරෝෂියානු කොසෑකයෝ ඒ ලියුමට පිළිතුරක් යවනවා. ඒ පිළිතුර තියෙන්නෙ මේ වගේ:

සැපරෝෂියානු කොසෑකයන් විසින් තුර්කි සුල්තාන් වෙත​,

සුල්තාන් වරය, තුර්කි යක්‍ෂය, මකබෑවෙච්ච යක්‍ෂයාගේ ඥාති වරය​, ලුසිෆර් ගේ ලේකම් වරය​.

උඹ මොන යකාගේ නයිට් වරයෙක් ද​? උඹට උඹේ හෙළුවැලි පුකෙන් ඉත්තෑවෙක් මරන්නවත් පුළුවන් ද? යක්‍ෂයා රෙන කොට උඹේ හමුදාව කනවා. වේසිගෙ පුතෝ, උඹට කිසිම ක්‍රිස්තියානි කාරයෙක් ව පාලනය කරන්න බෑ. අපි උඹේ හමුදාවට බය නෑ. අපි ගොඩබිමත් මුහුදෙත් උඹට විරුද්ධව සටන් කරනවා. උඹේ අම්මට හැමනියං.

තෝ බැබිලෝනියාවේ කුස්සි අතුගාන එකෙක්. මැසිඩෝනියාවේ කරත්ත රෝද හදන එකෙක්. යෙරුසලමේ කසිප්පු පෙරන එකෙක්. ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ එළුවන්ට හැමනෙන එකෙක්. ඉහළ සහ පහළ ඊජිප්තුවේ ඌරන් බලන එකෙක්. ආමේනියාවේ ඌරෙක්. පොඩෝලියාවේ හොර දෙටුවෙක්. ටාටාර් වරුන් ගේ බච්ච කොල්ලෙක්. කම්‍යානෙට් හි අළුගෝසුවෙක්. මේ ලෝකයේ සහ අනිත් ලෝකයේ විහිළුකාරයෙක්. දෙවියන් වහන්සේ ඉදිරියේ පල් මෝඩයෙක්. සර්පයෙක් ගේ මුණුපුරෙක්. අපේ පයියවල් වල උළුක්කුවක්. ඌරු හොම්බෝ, වෙළඹ ගෙ පුකෝ, මස්මඩුවේ අවලම් බල්ලෝ, බෞතීස්ම නොකළ කුකුළ් පෙන්දෝ ගිහිං උඹේ අම්මට හැමනියං.

නීචයා, ඒක තමයි සැපරෝෂියාවේ පිළිතුර​. උඹට ක්‍රිස්තියානි කාරයෙක් ගෙ ඌරන් බලන්නවත් ලැබෙන්නෙ නෑ. දැන් අපි නතර වෙන්නම්, මොකද අපි දන්නෙ නෑ අද දවස මොකද්ද කියලා. අපිට කැලැන්ඩරයක් නෑ. ආකාසේ හඳ තියෙනවා; අවුරුද්ද දෙවියන් සමඟ​; උඹලට උදාවෙන දවසම තමයි අපිටත් උදාවෙන්නේ. ඒ නිසා අපේ පුක ඉඹපං.

- ප්‍රධාන අටාමාන් ඉවාන් සිර්කෝ, මුළු මහත් සැපරෝෂියාවම සමඟ​