Tuesday, December 11, 2018

ගන්නෝරුව හටන​


පසුබිම​


1630 අසාර්ථක වෙන කොන්ස්තන්තීනු ඩි සා ගේ උඩරට ආක්‍රමනයෙන් පස්සෙ ලංකාවේ පෘතුගීසි බලය දුර්වල වෙනවා. ඒත් උඩරට රජු වුනු සෙනරත් රජතුමා දුර්වල පාලකයෙක් නිසා මේ තතවයෙන් ප්‍රයෝජන ගන්න සිංහලයන්ට බැරි වෙනවා. ඒ නිසා පෘතුගීසින් නැවතත් ප්‍රතිසංවිධානය වෙලා උඩරටට එරෙහිව හිරිහැර කිරීම් පටන් ගන්නවා. මේ හිරිහැර කිරීම් වලින් පීඩාවට පත් වෙන සෙනරත් රජු පෘතුගීසින් එක්ක සාම ගිවිසුමක් අත්සන් කරනවා. ඒ අනුව වාර්‍ෂිකව ඇතුන් දෙදෙනෙක් පෘතුගීසින්ට ලබා දෙන්නත්, මඩකලපුව කොටුව පෘතුගීසින්ට බාර දෙන්නත් උඩරට එකඟ වෙනවා.

1635 දී සෙනරත් රජු මිය යාමත් එක්කම ඔහුගේ පුත් දෙවෙනි රාජසිංහ සිහසුනට පත් වෙනවා. රාජසිංහ රජතුමා සෙනරත් රජු ට වඩා යුධ කාමී සහ උපායශීලී අයෙක්. ඒ වගේම ඔහු පෘතුගීසින්ව ලංකාවෙන් එලවා දැමීමේ දැඩි අධිෂ්ඨානයෙන් පසු වුනා.

රාජසිංහ රජු වටහා ගන්නවා නාවුක බලයක් නැතුව පෘතුගීසින්ව එලවා දැමීම සිහිනයක් පමණයි කියලා. ඒ නිසා ඔහු පෘතුගීසින් එක්ක කරට කර සිටිය හැකි නාවුක බලයක් සහිත මිතුරෙක්ව හොයනවා. ඔහුට හමු වෙන්නේ ඕලන්දක්කාරයන්.

ලන්දේසි යුධ නැවක්

මේ වන විට ඕලන්දය වර්තමාන ඉන්දුනීසියාව පදනම් කරගත්ත වෙළඳ අධිරාජ්‍යයක් පෙරදිග ගොඩ නංවමින් ඉන්නවා. මේ නිසා ඔවුන්ට ලංකාවේ වරායක් අතිශයින් වැදගත් වුනා. රාජසිංහ රජතුමා 1636 දී ලන්දේසින් සමඟ සාකච්ඡා පටන් ගන්නවා. ඒ අනුව ලංකාවේ පෘතුගීසින්ට එරෙහිව කෙරෙන යුද්ධයකදී රජතුමාට උදව් දෙන්න ලන්දේසින් එකඟ වුනු අතර​, එහි හිලව්වට මඩකලපුව කොටුව ලන්දේසින්ට ලබා දෙන්න රාජසිංග රජතුමා එකඟ වෙනවා.

මේ ගැන පෘතුගීසින්ට දැන ගන්න ලැබුනු විට ඔවුන් අතිශයින් කලබලයට පත් වෙනවා. එවකට ලංකාවේ කපිතන් - ජනරාල් ධූරය දැරූ දියේගෝ ඩි මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ තීරණය කරන්නේ ගොඩබිමින් උඩරැටියන් සහ මුහුදෙන් ලන්දේසින් එක්ක කරන සටනකින් ජය ගැනීමට පෘතුගීසින්ට නොහැකි වන බව​. මේ නිසා ඔහු ගෝවට යෝජනා කරනවා ලන්දේසින් ලංකාවට එන්න කලින් උඩරටට පහර දීලා උඩරට අල්ලා ගැනීමට​. තත්වය සලකා බලන ගෝවේ ප්‍රතිරාජයා ඔහුගේ යෝජනාවට එකඟ වෙනවා.

නමුත් මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ කියන්නෙ පළපුරුදු සොල්දාදුවෙක්. මීට කලින් උඩරට ආක්‍රමනය කළ සියළුම පෘතුගීසි හමුදාවන්ට අත්වුනු ඉරණම ඔහු ඉතා හොඳින් දැන සිටියා. මේ නිසා ඔහු අළුත් උපායක් ගැන කල්පනා කළා.


කුමන්ත්‍රනය​


මේ සඳහා මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ උපයෝගී කරගන්න අදහස් කළේ උඩරට රජවාසලේ තිබුනු අභ්‍යන්තර ආරවුල්.

විමලධර්මසූරිය රජතුමා උඩරට සිහසුනට පත් වෙන්නේ දෝන කතිරිනා හෙවත් කුසුමාසන දේවිය සරණපාවා ගෙන​. ඒ ඔහු රාජවංශිකයෙක් නොවුනු නිසා.කුසුමාසන දේවියට දාව ඔහුට දරුවන් පස් දෙනෙක් ලැබෙනවා. ඒ මහ අස්තාන බණ්ඩාර​, කුමාරසිංහ​, විජේපාල​, සූරිය දේවි සහ සාමා දේවි.

විමලධර්මසූරිය රජතුමා 1604 දී මියගිය පසු රජවෙන්නේ ඔහුගේ සොහොයුරා වූ සෙනරත්. ඒ ඔහුගේ දරුවන් කුඩා වියේ පසු වූ නිසා. රජ උරුමය තහවුරු කරගන්න සෙනරත් රජුත් කුසුමාසන දේවිය සරණපාවා ගන්නවා. ඔහුට දාව කුසුමාසන දේවියට ලැබෙන දරුවා මහ අස්තාන​. දෙවෙනි රාජසිංහ නමින් පසුව රජ වෙන්නේ ඔහු.

සිංහල සම්ප්‍රදාය අනුව සෙනරත් ගෙන් පසුව රජ වීමට නියමිත වෙන්නෙ මහ අස්තාන බණ් ඩාර කුමාරයා. නමුත් සෙනරත් රජුට ඕන වෙනවා තමාගේ පුතා වන මහ අස්තාන කුමාරයා සිහසුනේ තබන්න​. මහ අස්තාන බණ්ඩාර කුමාරයා 1612 දී මිය යනවා. බොහෝ දෙනා සැක කරන්නේ ඒ වස දීමෙන් කියලා.

මහ අස්තාන බණ්ඩාර කුමරා ගේ අවමගුල​

විජේපාල​, කුමාරසිංහ සහ මහ අස්තාන කුමාරවරු තුන් දෙනා තරුණ වයසට එළඹෙනවා. සෙනරත් රජු මහළු වියට එළඹෙද්දි ඔහු යෝජනා කරනවා උඩරට රාජ්‍යය තුනට මහනුවර​, ඌව සහ මාතලේ යනුවෙන් තුනට බෙදලා එක් කුමාරයක් මහනුවර අගරජු වෙන විදිහටත්, අනෙක් කුමාරවරු දෙදෙනා යුවරජුන් වන විදිහටත් රාජ්‍යය උරුම කරන්න​.

මේ සඳහා ඔහු යොදා ගන්නේ කුසපත් ඇදීමේ ක්‍රමයක්. කොහොම හරි කුසපත් ඇදීමෙන් මහ අස්තාන කුමාරයට මහනුවරත්, කුමාරසිංහ කුමාරයාට ඌවත්, විජේපාල කුමාරයාට මාතලේත් ලැබෙනවා. සිංහල සම්ප්‍රදායට සම්පූර්නයෙන්ම පටහැනි මේ රාජ්‍යය බෙදිල්ල ගැන කුමාරසිංහ සහ විජේපාල කුමාරවරු ප්‍රසාදයට පත් වෙන්නේ නෑ. සම්ප්‍රදාය අනුව අගරජු වෙන්න ඕනෙ කුමාරසිංහ කුමාරයා.

දෙවෙනි රාජසිංහ රජතුමා

සෙනරත් රජු 1635 දී මිය යාමත් එක්කම රාජ්‍යය තුනට බෙදලා කුමාරවරු තුන් දෙනාට හිමි වෙනවා. 1637 දී කුමාරසිංහ කුමරා හදිසියේ මිය යනවා. ඒ එක්කම රාජසිංහ රජු ඌවත් තමාගේ පාලනයට නතු කර ගන්නවා. කුමාරසිංහ කුමරා මිය ගිය ආකාරය ගැන උඩරැටියන් අතර නොයෙක් කට කතා පැතිර යනවා. ඒ එක්කම විජේපාල කුමාරයා වටහා ගන්නවා තමාගේ තත්වය ආරක්‍ෂා සහිත නොවන බව​.

පෘතුගීසින් මේ වෙලාවෙදි තමයි විජේපාල කුමාරයා එක්ක රහස් සාකච්ඡා පටන් ගන්නෙ. උඩරට ආක්‍රමනයකදී තමාට සහය දුන්නොත් උඩරටා සිහසුන ලබාදෙන බවට ඔවුන් විජේපාල කුමරාට පොරොන්දු වෙනවා. විජේපාල කුමාරයා ඒකට එකඟ වෙනවා.

ඩියේගෝ ඩි මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ තමාගේ ආක්‍රමනයේ සාර්ථකත්වය සම්පූර්නයෙන්ම වගේ රඳවන්නේ විජේපාල කුමාරයාගේ සහය මත​.


ආක්‍රමනයට සූදානම් වීම​


මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ ආක්‍රමනය පිළිබඳ අදහස තමාගේ යුධ කවුන්සිලය ඉදිරියේ තියනවා. ඒත් නොසිතූ විදිහට ඔහුට විශාල ප්‍රතිරෝධයකට මුහුණ දෙන්න සිදු වෙනවා. ඔහුගේ ජේෂ්ඨ නිලධාරීන්, කපිතන් වරු, වැඩි දෙනෙක් සහ "කසාදෝස්" හෙවත් කොළඹ නගරයේ පදිංචි වුනු විවාහක යුධ සේවයේ නොයෙදුනු පෘතුගීසින් වැඩි දෙනෙක් ආක්‍රමනයට තරයේ විරුද්ධ වෙනවා. ඔවුන්ගේ අදහස වෙන්නේ ඒක සිය දිවි නසාගැනීමක් බව​.

නමුත් පෘතුගීසි හමුදාවේ දෙවැනි ජේෂ්ඨ නිලධාරියා වන කපිතන් - මේජර් දමියාඕ බොටාඩෝ යුධ කවුන්සිලය අමතා උද්වේගකර කතාවක් පවත්වනවා. ලන්දේසින් ගෙන් එල්ල විය හැකි අනතුර පිළිබඳව ඔහු කවුන්සිලයට කරුණු පැහැදිලි කරනවා. අවසානයේදී ආක්‍රමනය පිළිබඳ යෝජනාව සම්මත වෙනවා.

ආක්‍රමනයට පෙර සූදානම කෙරෙන්නේ ඉතාමත් රහසිගතව​. මොලුක්කාවේ සිට පෘතුගීසි සෙබළු 200 ක් කොළඹට එන්නේ ආක්‍රමනයට සහය වෙන්න​. මාතර​, සබරගමුව, හතර කෝරළේ සහ හත් කෝරළේ දිසාවේ වරුන්ට තමාගේ ලැස්කොරින් සෙබළු සමඟ මැණික්කඩවර බලකොටුවට එන්න අණ ලැබෙනවා. ඒ එක්කම ලංකාවේ ස්ථානගත කර සිටින සියළුම පෘතුගීසි සෙබළුන් ආක්‍රමනය සඳහා යොදා ගැනෙනවා. බලකොටු වල ආරක්‍ෂාව සඳහා රෝගී වුනු කිහිපදෙනෙක් පමණක් නවතනවා.

සිංහල ලැස්කොරින් සෙබළුන් මත රඳා පැවතීමේ අවදානම ගැන හොඳ අවබෝධයක් තිබුනු මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ විදේශික ලැස්කොරින් සෙබළුනුත් ආක්‍රමනික හමුදාවට එක් කර ගන්නවා. මේ විදේශික ලැස්කොරින් සෙබළුන් ගෙන් බහුතරය නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ (වර්තමාන මොසැම්බික්) සිට පැමිණි අප්‍රිකාණු ජාතිකයන්. ඊට අමතරව මැලේ සහ කන්නඩි සෙබළුන් ආක්‍රමනික හමුදාවට එක් කර ගැනෙනවා.

1600 - 1650 කාලයේ පෘතුගීසි සෙබළු සහ අප්‍රිකාණු ලැස්කොරින් සෙබළෙක්

කොළඹ​ බලකොටුවට ආහාර සහ වෙනත් දේ විශාල ප්‍රමානයක් රැස් කෙරෙනවා. ආහාර පාන වශයෙන් සහල්, බටර්, කුකුළන්, පාන්, බිස්කට්, රසකැවිලි, මත්පැන් වැනි දේත්, වෙඩි බෙහෙත් විශාල ප්‍රමානයකුත්, ආහාර පිසීම සඳහා තඹ භාජනත් මේ විදිහට එක් කර ගන්නවා.

1638 පෙබරවාරි 27 වෙනිදා පෘතුගීසින් සහ විදේශික ලැස්කොරින් සේනාවන් කොළඹ කොටුවෙන් පිටත් වෙනවා. ඔවුන් මැණික්කඩවරදී සිංහල ලැස්කොරින් සෙබළු එක්ක එකතු වෙනවා. මේ හමුදාව පෘතුගීසි සෙබළු 900 ක් සහ ලැස්කොරින් සෙබළු 5000 කින් සමන්විතයි.

1638 මාර්තු 19 වෙනිදා ආක්‍රමනික හමුදාව මැණික්කඩවරෙන් පිට වෙනවා.

ඒ එක්කම රාජසිංහ රජතුමා අතිශයින් කලබලයට පත් වෙනවා. ඔහුට අවශ්‍යය වෙන්නෙ ලන්දේසි සහය ලැබෙන තුරු පෘතුගීසින් සමඟ යුද්ධයකට එළඹෙන්නේ නැතුව ඉන්න​. මේ නිසා ඔහු ආක්‍රමනය අත් හිටුවන ලෙස ඉල්ලා මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ ට ලිපියක් ලියනවා. මේ ලිපිය ඉතාමත් බැගෑපත් බසින් ලියැවුනු එකක්. එහිදී ඔහු ලන්දේසින් සමඟ සාකච්ඡා කළ බවට පිළිගන්නා අතර ඉදිරියේදී එවැනි දේ නොකරන බවටත්, සාමය රකින බවටත් ප්‍රතිඥා දෙනවා. ඒත් පෘතුගීසින් ඔහුගේ අභිප්‍රාය වටහා ගන්නවා. ඔවුන් ලිපිය නොසලකා හරිනවා.

එයින් නොනවතින රජු තව ලිපි දෙකක් මහනුවර නැවතී සිටි කතෝලික පියතුමන් දෙදෙනෙක් අතේ මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ වෙත යවනවා. සාමාන්‍යයෙන් රණකාමියෙක් විදිහට පිළිගැනෙන රාජසිංහ රජතුමා මේ විදිහට බැගෑපත් වීම තරමක් ගැටළු සහගතයි. සමහරවිට විජේපාල කුමරාගේ පාවාදීම ගැන ඔහු දැනගෙන ඉන්න ඇති. ඒ නිසා පෘතුගීසි ආක්‍රමනය නවතන්න හැකි සෑම උත්සහයක්ම යොදාගන්න ඔහු උත්සහ කරන්න ඇති.

මේ ලිපි වලට පෘතුගීසින් පිළිතුරු දෙන්නේ අවඥා සහගතව​. කපිතන් - මේජර් දමියාඕ බොටාඩො යුධ කවුන්සිලය ඉදිරියේදී ප්‍රකාශ කරන්නේ "කල්ලා බය වෙලා. අපි ඌව කන් කෙටියෙන් කොළඹට ඇදගෙන එමු" කියලා. ඩි මේලෝ කැස්ත්‍රෝ ගේ පිළිතුරු ලිපියේදී ඔහු රාජසිංහ රජතුමාට කියන්නේ ඔහුගේ "අහංකාර හැසිරීම නිසා මහනුවරට ඇවිත් කස පහර දෙන" බව​.

මාර්තු 26 වෙනිදා පෘතුගීසින් අට්ටාපිටියට එනවා. මෙතැන ඉඳලා මහනුවරට තියෙන්නෙ සැතපුම් 9 ක් විතරයි.

රාජසිංහ රජතුමා මහනුවර අත හැරලා මැද මහනුවරට පලා යනවා.


පෘතුගීසින් මහනුවරට ඇතුල් වීම​


මාර්තු 27 වෙනිදා උදේ පෘතුගීසි හමුදාව අවහිරයකින් තොරවම බලන කපොල්ල තරණය කරලා මහනුවරට ඇතුල් වෙනවා. ඔවුන්ට හමුවෙන්නේ අත හැර දැමූ නගරයක්. පෘතුගීසින් නගරය මංකොල්ල කෑමේ සහ ගිනිබත් කිරීමේ නිරත වෙනවා. මාළිගාව සම්පූර්නයෙන්ම ගිනි බත් කරලා දේවාල වල ගෙරි සම් එල්ලූ බව ඔවුන් ගේ වාර්තා වල කියැවෙනවා. ඒ එක්කම විශාල වස්තුවකුත් ඔවුන් පැහැර ගන්නවා.

ඒත් විජේපාල කුමාරයා ඔවුන්ට එකතු වෙන්න එන්නෙ නෑ.

විජේපාල කුමරා අවසන් මොහොතේදී පෘතුගීසින්ට එක නොවීමේ හේතුව අපැහැදිලියි. හේතුව මොකක් වුනත් 27 වෙනිදා හවස් වෙද්දි මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝට වැටාහෙනවා පෘතුගීසින් මහනුවර තනි වුනු බව​.

ඔහු වහාම බලන දක්වා පසු බසින්න තීරණය කරනවා.


පසු බැසීම​


27 වෙනිදා හවස ඔවුන් මහනුවර අත හැරලා කොල්ල කා ගත් ධනයත් සමඟ බලන දක්වා ගමන් අරඹනවා. ඔවුන් අදහස් කරන්නේ එදා රෑ වෙද්දි බලනට එන්න​.

නමුත් ඔවුන් ගමන් අරඹන වහාම විජේපාල තමාගේ මාතලේ සේනාංකයත් එක්ක මහනුවරට එනවා. ඒ පෘතුගීසින්ට එක් වෙන්නෙ නෙවෙයි - පසුබසින පෘතුගීසින්ට ලුහුබැඳ ගිහින් පහර දෙන්න​. සිංහල හමුදාවේ හිරිහැර කිරීම් නිසා පෘතුගීසි හමුදාවට ගමන් කරන්න වෙන්නෙ හෙමින්. ඒ නිසාම ගැටඹෙට එද්දි රෑ බෝ වෙලා ඉවරයි.

කළුවරේ මහවැලි ගඟ තරනය කිරීම නුවනට හුරු නැති බව තීරණය කරන මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ ගැටඹේ කඳවුරු ලා ගන්නවා.

ඒ එක්කම විජේපාල කුමරා ගේ සේනාව පෘතුගීසින්ව වට කරනවා. මේ වට කිරීම නිසා ඔවුන්ට ගඟෙන් වතුර ලබා ගැනීමේ අවස්ථාව අහිමි වෙනවා. මුළු රාත්‍රිය පුරාම පෘතුගීසින්ට පිපාසයෙන් පීඩා විඳින්න සිද්ධ වෙනවා.

රාත්‍රියේදී රාජසිංහ රජතුමාත් තමාගේ සේනාවත් එක්ක ගැටඹේ තොට ට එනවා. එහිදී ඔවුන් විජේපාල කුමරාගේ සේනාවත් එක්ක එකතු වෙනවා.


සටන​


1638 මාර්තු 28 වැනිදා කියන්නෙ ක්‍රිස්තු භක්තිකයන් යේසු තුමා යෙරුසෙලමට ඇතුළු වීම සමරන "පාම් ඉරිදා" (Palm Sunday) දවස​. එදා උදේම පෘතුගීසි හමුදාව මහවැලි ගඟ තරණය කරන්න පටන් ගන්නවා. සිංහල හමුදාවේ ඊතල සහ වෙඩි ප්‍රහාර මැද විශාල හානි සිදු කරගනිමින් ඔවුන් මහවැලි ගඟ තරණය කරලා එහා ඉවුරේ තියෙන ගන්නෝරුව තැනිබිමට එනවා.

ගන්නෝරුව තැන්නේ දී පෘතුගීසි හමුදාව කොටස් දෙකකට බෙදෙනවා. පෙරමුණු බල ඇණිය සමන්විත වෙන්නෙ පෘතුගීසි සෙබළුන් ගෙන්. ඔවුන් ගේ කාර්‍යය වෙන්නෙ පසුබැසීමට ඉඩ සකස් කර දීම​. පසු බල​ඇණිය සමන්විත වෙන්නේ ලැස්කොරින් සෙබළුන් ගෙන්. කෑම සහ වෙඩි බෙහෙත් පිරවූ කරත්ත අයත් වුනේ මේ කොටසට​.

උඩරැටියෝ පෘතුගීසි හමුදාවේ පසු බල​ඇණියට පහර දෙනවා. ඔවුන් ගේ අදහස වෙන්නේ කෑම සහ වෙඩි බෙහෙත් කරත්ත විනාශ කිරීම​. දරුණු සටනකින් පසුව උඩරැටියන් පසු බසිනවා. ඒත් පෘතුගීසින් ගේ පසු බල ඇණියට දරුණු අලාභ හානි සිද්ධ වෙනවා.

නැවත ප්‍රතිසංවිධානය වීමේ අදහසින් මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ අසල පිහිටි ගන්නෝරුව කඳුගැටය කරා යන ලෙස අණ දෙනවා.

මේ අවස්ථාවේදී සිංහල ලැස්කොරින් සෙබළු පෘතුගීසින් හැරදාලා උඩරට හමුදාවට එක් වෙනවා. මෙහි විශේෂත්වය වෙන්නේ මේ සඳහා උඩරැටියන් ගෙන් කිසිම ආරාධනාවක් ඔවුන්ට නොලැබීම​. ඔවුන්ට එල්ල වුනු ප්‍රහාරයේ දරුණු කම මේ පළා යාමට හේතු වෙන්න ඇති.

පෘතුගීසින් සහ විදේශික ලැස්කොරින් සෙබළු ගන්නෝරුව කඳු පාමුල තනි වෙනවා. ඔවුන් හාත් පස ඉන්නෙ 20,000 ක පමණ උඩරට හමුදාවක්.

ගන්නෝරුව කඳු ගැටය ඝන කැලෑ ආවරණයක් සහ ගල් පර්වත වලින් සමන්විත, ආරක්‍ෂක සටනකට ඉතා සුදුසු තැනක්. ඒත් කඳු ගැටය උඩට නැගලා උඩරට හමුදාවට මුහුණ දෙනවා වෙනුවට මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ කරන්නේ සතුරා දෙසට කඩා වැදීම​.

මේ කඩා වැදීම සිද්ධ වෙන්නෙ මැදින් යන ප්‍රධාන බල ඇණියක් සහ දෙපසින් යන ආධාරක බල ඇණි දෙකක් විදිහට.

උඩරට හමුදාව මේ ප්‍රහාරයට මුහුණ දෙන්නේ ඉතාම ක්‍රමානුකූල විදිහට​. මුලින්ම තුවක්කු ගත් සෙබළු පෙලක් ඉදිරියට දුවගෙන එන පෘතුගීසින්ට වෙඩි ප්‍රහාරයක් එල්ල කරනවා (සිංහල හමුදාවක් තුවක්කු ගත් සෙබළු සමූහයක් වශයෙන් යොදා ගන්න ප්‍රථම අවස්ථාව මේක​). මේ වෙඩි ප්‍රහාරයෙන් පෘතුගීසින්ට දැඩි අලාභ හානි සිදු වූ බවත් හාත්පස දුමාරයෙන් වැසී ගිය බවත් සඳහන්.

ඊට පස්සෙ පෘතුගීසින්ට මුහුණ දෙන්න වෙන්නෙ දුනුවායන්ට​. මේ දුනුවායන් හෙලි ගත්ත සෙබළු පෙළක් පසු පසට වී ආරක්‍ෂා සහගතව පෘතුගීසින්ට ඊ ප්‍රහාරයක් එල්ල කරනවා.

පෘතුගීසි සෙබළු විශාල ප්‍රමානයක් මිය ගියත්, ඉතුරු වෙන සෙබළු උඩරැටියන් අතරට කඩා වදිනවා. ඉතාම දරුණු උරෙන් උර ගැටී කරන සටනක් ඇති වෙනවා. උඩරැටියන් පෘතුගීසින්ව සම්පූර්නයෙන්ම වට කරලා හැම පැත්තෙන්ම ප්‍රහාර එල්ල කරනවා.

ටික වෙලාවකින්ම පෘතුගීසි හමුදාව සම්පූර්නයෙන්ම වගේ විනාශ වෙනවා. සටනේ අවසාන හරියේදී පෘතුගීසි සෙබළෙක් තම තුවක්කුවෙන් කපිතන් - මේජර් දමියාඕ බොටාඩො හිසට වෙඩි තියලා මරා දාන්නේ "ද්‍රෝහියා, මේ විනාශයට වග කියන්න ඕනෙ උඹ​" කියමින්.

නොමැරී ඉතුරු වෙන පෘතුගීසින් කීප දෙනෙක් නැවත ගන්නෝරුව කඳු ගැටය උඩට දිව යන්නේ ආරක්‍ෂාව පතාගෙන​. ඒත් ඔවුන් පසු පස ලුහුබැඳ යන උඩරැටියන් ඔවුන් ව කඳු ගැටය උඩදී මරා දානවා.

මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ ගේ මළ සිරුර හමු වෙන්නේ නෑ. ඔහු සිරකරුවන් අතර ඉන්නෙත් නෑ. ඔහුට සිදු වුනු දෙය අභිරහසක්. බොහෝ විට ඔහු ගේ මළ සිරුර හඳුනාගන්න බැරි තරම් විකෘති වෙන්න ඇති. දරුණු තුවාල ලබලා සටන් බිමේ වැටී ඉන්න මේලෝ ඩි කැස්ත්‍රෝ ගේ බෑණා වන ෆෙර්නාඕ ඩි මෙඩොන්කා ෆුර්ටාඩෝ විජේපාල කුමාරයා යටතට පත් වෙනවා. විජේපාල කුමරා ඔහුට සාතු කරලා තමාගේ යටතට ගන්නවා.

තුවාල ලැබූ සහ සිරභාරයට පත් පෘතුගීසින්ට සහ විදේශික ලැස්කොරින් සෙබළුන්ට උඩරැටියන් සලකන්නේ ඉතාම කුරිරු විදිහට​. තුවාල ලබා වැටී ඉන්න පෘතුගීසින් බොහොමයක් දෙනා ඔවුන් ගේම තුවක්කු වලින් පහර දීලා මරා දැමෙනවා. සිරභාරයට ගත් අප්‍රිකාණු, මැලේ සහ කන්නඩි ලැස්කොරින් සෙබළු ගණනාවක් ම සටන් බිමේදීම හිස ගසා මරා දැමෙනවා. මරා දැමුණු සෙබළුන් ගේ ලෙයින් ගන්නෝරුව බිම ලේ පැහැ ගැන්වුනු බවත්, ලේ ගංගා මෙන් ගලා ගිය බවත්, කපා දැමුණු හිස් පොල් ගෙඩි මෙන් ගොඩ ගසා තිබුණු බවත් සඳහන්.

පණපිටින් සිරභාරයට ගැනෙන්නේ පෘතුගීසි සෙබළු 100 කටත් අඩු ප්‍රමානයක්.


අවසානය​


ගන්නෝරුව සටන පෘතුගීසින් ගේ රණකාමීත්වයේ අවසාන ජවනිකාව​. ඔවුන් ලංකාවේ රැඳී ඉන්නේ තව අවුරුදු 20 ක් පමණයි. 1640 දී ලන්දේසි හමුදා ලංකාවට ගොඩ බසිනවා. පෘතුගීසින් උඩරැටියන් සහ ලන්දේසින් ගේ ඒකාබද්ධ හමුදාවන් සමඟ වසර 18 ක ඉතාමත් දුෂ්කර යුද්ධයක ඉතාමත් නිර්භීත විදිහට නියැලුනත්, ලන් දේසින් ගේ යුධ බලය සමඟ ගැටෙන්න ඔවුන්ට හැකි වෙන්නේ නෑ. 1658 දී ලංකාවෙන් පෘතුගීසින් සම්පූර්නයෙන්ම අතුගා දැමෙනවා.

මන්නාරමේදී පෘතුගීසින් සහ ලන්දේසින් අතර ගැටුමක්

ඒ වගේම ගන්නෝරුව සටන උඩරට රාජ්‍යයයේ අවසාන යුධ වික්‍රමය​. ලන් දේසින් සහ ඉංග්‍රීසින් හමුවේ තම ස්වාධීනත්වය තවත් අවුරුදු 177 ක් පුරාවට රැකගන්න ඔවුන් සමත් වුනත්, සතුරු හමුදාවක් සම්පූර්නයෙන්ම විනාශ කර දමන විශිෂ්ඨ යුධ ජයග්‍රහනයක් ලබන්න ඔවුන්ට හැකි වෙන්නේ නෑ. මෙතැන් සිට එළැඹෙන්නේ උඩරට රාජ්‍යයේ ගරා වැටීම​.


Friday, November 23, 2018

ජපානයේ ඉතිහාසය - 1 (පූර්ව​ ශිලා සහ​ ජෝමොං සමය​​)



පූර්ව​ ශිලා සමය​ (ක්‍යූසෙක්කි ජිදයි)


ජපානයේ මිනිස් වාසයන් පිළිබඳ පැරණිම ස්ථිර සාක්‍ෂි හමුවෙන්නෙ වසර 35,000 - 30,000 තරම් ඈතකදී. මේ කාලයේ අයිස් යුගයක් නිසා මුහුදු මට්ටම පැවතුනේ වර්තමානයට වඩා පහතින්. මේ නිසා ජපන් දූපත් උතුරින් ආසියානු මහද්වීපය සමඟ සම්බන්ධ වෙලා තිබුනා.


මේ බිම් කඩ ඔස්සේ සයිබීරියාවේ ඉඳල මිනිස්සු ජපන් දූපත් වලට සංක්‍රමනය වුනා. ජපානයේ පැරණිම ජනාවාස බිහි කරන්නේ ඔවුන්.

මේ සංක්‍රමන එක වරක් සිදුවූ එකක් නෙවෙයි. දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ වරින් වර මිනිස් කණ්ඩායම් සයිබීරියාවේ ඉඳල ජපානයට සංක්‍රමනය වෙලා තියෙනවා. මේ අය වර්තමාන අග්නිදිග ආසියානු වැසියන්ට නෑකම් දක්වනවා. සමහරවිට ඔවුන් ජපන් දූපත් හරහා අග්නිදිග ආසියාව දක්වාම සංක්‍රමනය වෙන්න ඇති. සයිබීරියාවේ ඉඳලා ඇමරිකාවට සංක්‍රමනය වුන ඇමරිකාවේ මුල් පදිංචිකාරයන්ටත් ඔවුන් ගේ නෑකම් තිබ්බ වෙන්න පුළුවන්.

වසර 35,000 පමණ පැරණි ඔප දමන ලද ගල් ආයුධ ජපානයෙන් හමුවෙලා තියෙනවා. මේවා සැලකෙන්නේ මානව ඉතිහාසයේ පැරණිම ඔප දැමූ ගල් ආයුධ අතරට​. විවිධ තාක්‍ෂණික උපක්‍රම මගින් නිපදවන ලද උසස් ගනයේ ගල් ආයුධ ජපන් නව ශිලා යුගයේ සලකුණක්. ගල් ආයුධ සකස් කිරීමේ තාක්‍ෂණය අතින් ජපානය ලෝකයේ අනෙකුත් ප්‍රදේශ වලට වඩා ඉදිරියෙන් හිටපු බව තමයි සාක්‍ෂි වලින් කියැවෙන්නේ.


මේ කාලයේ ජපානයේ දේශගුණය වර්තමානයට වඩා ශීතලයි. උතුරු ජපානය ගස් වලින් තොර හිම කතර හෙවත් තන්ද්‍රා වලින් සමන්විත වුනා. මධ්‍යම ජපානය සමන්විත වුනේ පයින් කුලයේ ගස් වලින් සැදුම් ලත් තායිගා වනාන්තර වලින්. දකුණු ජපානය පයින් සහ සදාහරිත මිශ්‍ර සෞම්‍ය​ වනාන්තර වලින් සමන්විත වුනා.

මේ වනාන්තර වල අලි, යෝධ එල්ක්, මූස්, දුඹුරු වළස්සු සහ ස්ටෙප් බයිසන් වැනි විශාල සතුන් ජීවත් වුනත්, ජපානයේ මුල් පදිංචිකරුවන් වැඩිපුර දඩයම් කළේ ඊට වඩා කුඩා සතුන්. ඊට අමතරව ගංගා වලින් කකුළුවන් සහ ගොළුබෙල්ලන් අල්ලා ගත් බවට සාක්‍ෂි තියෙනවා.

මේ ආදිවාසීන් ජීවත් වුනේ ලී සහ ඉපල් වලින් හදපු සරළ නිවහන් වල. මේ නිවෙස් පොළවේ හාරන ලද නොගැඹුරු වලකින් සහ පොළවෙන් ඉහලට එසවුනු වහලකින් සමන්විත වුනා.




ජෝමොං සමය​ (ජෝමොං ජිදයි)


ජෝමොං සමය පටන් ගන්නේ අවුරුදු 14,000 කට පෙර​. ජපානයේ මුල් වරට දියුණු ශිෂ්ඨාචාරයක ලක්‍ෂන පෙන්වන්නේ මේ යුගයේදී. ජෝමොං සමය බිහි වෙන්නේ අළුත් සංක්‍රමනයක ප්‍රතිඵලයක් විදිහට නෙවෙයි. නවශිලා යුගයේ සංක්‍රමනිකයන්ම වඩා දියුණු ශිෂ්ඨාචාරයක් කරා වර්ධනය වීමෙන්.

අවුරුදු 14,000 කට පමණ පෙරදි ජපානයේ දේශගුණය වඩාත් උණුසුම් වෙන්න පටන් ගත්තා. ඒ එක්කම ප්‍රධාන වෙනස්කම් දෙකක් ඇති වුනා.

දකුණු දිග ජපානයේ තිබුනු සදාහරිත සහ පයින් මිශ්‍ර සෞම්‍යය වනාන්තර ක්‍රමයෙන් උතුරට පැතිරෙන්න පටන් ගත්තා. ඒවා විසින් උතුරට තල්ලු කෙරුණු තායිගා වනාන්තර කලින් තන්ද්‍රා වලින් සමන්විත වුනු බිම් වසාගෙන පැතිර ගියා. මේ වෙනස නිසා ජපානයේ වනාන්‍තර සත්ව වාසයට වඩාත් හිතකර​, ආහාර වඩාත් සුලභ තැන් බවට පත් වුනා. ඒ වගේම උණුසුම් මුහුදු දියැවැල් මගින් ජපානය අවට මුහුදේ ආහාරයට ගත හැකි මුහුදු ජීවීන් සුලභ කලා. ඒ හේතුවෙන් මිනිසුන් ගේ ජීවිත වඩාත් පහසු වුනා. ඒ වගේම ඔවුන් දඩයමට වගේම ශාකමය ආහාර එකතු කරන්නත් පෙළඹුනා.

ඒ එක්කම උණුසුම් දේශගුණය විසින් මුහුදු මට්ටම ඉහළ දැමීම නිසා ජපානය සහ ආසියා මහද්වීපය අතර තිබුනු භූ සබඳතාවය කැඩී ගියා. ජපානය දූපත් පෙළක් බවට පත් වුනා. මේ මගින් ජපානය සහ ආසියාව අතර මානව සංක්‍රමන වඩාත් අසීරු වුනා. ඒ නිසා ජපානය තුල ඔවුන්ටම අනන්‍යය ශිෂ්‍ඨාචාරයක් ගොඩ නැගුනා.

ජෝමොං ශිෂ්ඨාචාරය බිහි වෙන්නේ මේ වගේ පසුබිමක​.

ජෝමොං සමයේදී ආහාර වල විවිධත්වය විශාල වශයෙන් ඉහළ ගියා. මුවන්, වල් ඌරන්, මුහුදු මාළු, ගෙඩි වර්ග​, බෙල්ලන් සහ මුහුදු ක්‍ෂීරපායින් ආහාරයට ගන්න මිනිස්සු පෙළඹුනා.

ජෝමොං ශිෂ්ඨාචාරයේ වැදගත් වෙනසක් වුනේ මිනිසුන් ආහාර සඳහා ශාක භාවිතා කිරීම වැඩි වීම​. ඉතාම ප්‍රාථමික මට්ටමේ කෘෂිකර්මාන්ත ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ඇති වුනා. වනගත ශාක ප්‍රයෝජනයට ගැනීම සඳහා සාත්තු කිරීම මේ යුගයේ දී සිදු කෙරිලා තියෙනවා. ඔවුන් බහුලව ප්‍රයෝජනයට ගත්තේ ලැකර්, චෙස්නට්, සෝයා, ලබු, පෙරිලා, රතු මුං, පීච් සහ ගංජා වැනි ශාක​.

ඒ එක්කම මැටි වළං භාවිතය ඇරඹුනා. මේක ලෝකයේ වළං භාවිතා කරපු මුල්ම අවස්ථාවක්​. ජෝමොං ශිෂ්ඨාචාරයේ සළකුණ වෙන්නේ මේ මැටි වළං.


මේ සරළ වළං තැනීමේදී තෙත මැට්ට මත ලණු තද කිරීමෙන් රටා මවන්න මේ අය පෙළඹුනා. "ජෝමොං" කියන නමේ තේරුම "ලණු සදන්නෝ" කියන එක​. මේ වළං සැදීමේ තාක්‍ෂනය මුල් ජෝමොං සමයේ ඉතා සරළ වළං වලින් පටන් අරගෙන පසුව සංකීර්න සහ කලාත්මක අතින් උසස් නිර්මාන දක්වා විකාශය වෙනවා.


මුල් ජෝමොං සමයේ මිනිස්සු ආයුධ වශයෙන් භාවිතා කලේ මුවහත් කළ ගල් ආයුධ​. නමුත් පසුව දඩයම් සඳහා ප්‍රධාන ආයුධය ලෙස දුන්න සහ ඊතලයත්, මාළු බෑමේදී බෙලි කටු වලින් නිම කළ බිලී කොකුත් යොදා ගැනුනා.

ජෝමොං සමයේ මිනිස්සු ගත කළේ අර්ධ සංචාරක දිවි පෙවතක්. මේ නිසා ගෙවල් සෑදීමේ තාක්‍ෂනයේ විශාල දියුණුවක් ඇති වුනේ නෑ.

ක්‍රි.පූ. 1000 පමණ වෙද්දි ජෝමොං ශිෂ්ඨාචාරයේ කලා ශිල්ප සෑහෙන තරම් දියුණු මට්ටමක් පෙන්නුම් කරනවා. කලාත්මක අතින් උසස් මැටි පිළිම මේ සමයේ දකින්න පුළුවන්.


ජෝමොං සමය පටන් ගද්දි ජපානයේ ජනගහණය වුනේ 20,000 ක් පමණ. නමුත් ශිෂ්ඨාචාරයේ දියුණුවත් එක්ක ජනගහණ වර්ධනයේ විශාල වැඩිවීමක් සිදු වුනා. ඇමරිකාවට මුලින්ම මිනිස්සු සංක්‍රමනය වෙන්න පටන් ගත්තේ මේ කාලයේදී නිසා මේ දෙක අතර සම්බන්ධයක් තියෙන්න පුළුවන්.

ක්‍රි.පූ. 1500 දී පමණ ජපානයේ දේශගුණය නැවතත් ශීතල වෙන්න පටන් ගත්තා. මේ එක්කම ජනගහණයේ අඩු වීමක් දකින්න පුළුවන්. ජෝමොං වරුන්ට වෙනස් වෙන දේශගුණයට හැඩගැසෙන්න අසීරු වුනු බවත්, ඒ නිසා ඔවුන්ගේ ජනගහණය ක්‍රමයෙන් අඩු වුනු බවත් හිතන්න පුළුවන්.

ඒ එක්කම මුහුදු මට්ටම පහත බැසීම නිසා කොරියානු අර්ධ ද්වීපයට ඇති දුර විශාල වශයෙන් අඩු වුනා. ඒකෙ ප්‍රතිඵලයක් විදිහට කොරියානු අර්ධ ද්වීපයේ සිට නව මිනිස් සංක්‍රමන මාලාවක් ඇති වෙන්න පටන් ගත්තා. ගස් කඳන් හාරලා සකස් කරපු ඔරු වලින් ජපානයට ආ මේ නව සංක්‍රමනිකයන් ක්‍රමයෙන් ජපානයේ බටහිර සිට නැගෙනහිරට පැතිරුනා.

නව සංක්‍රමනිකයන් හමුවේ ජෝමොන් වරු ක්‍රමයෙන් උතුරට පසු බැස්සා. පසු නොබැස ඉතුරු වුනු අය නව සංක්‍රමනිකයන් සමඟ මිශ්‍ර වුනා. මේ නව සංක්‍රමනිකයන් "යයෝයි" නමින් හැඳින්වුනු ශිෂ්ඨාචාරයක් බිහි කළා.

මේ තමයි ජෝමොං ශිෂ්ඨචාරයේ අවසානය​.

Wednesday, October 24, 2018

ජපානයේ ඉතිහාසය (සාරාංශය​)



ජපානයේ ඉතිහාසය යුග හතරකට​ බෙදන්න පුළුවන්. මේ යුග නැවතත් කාල පරිච්ඡේද වලට බෙදන්න පුළුවන්. මේ බෙදීම් වලට පාදක වෙන්නෙ දේශපාලන​, සමාජයීය සහ ආර්ථික කරුණු.


ජපන් ඉතිහාසයේ යුගයන් බෙදෙන්නෙ මේ විදිහට​

1. ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගය (ක්‍රි.පූ. 30,000 - ක්‍රි.ව. 538)
2. පුරාතන යුගය (538 - 1185)
3. මධ්‍යතන යුගය (1185 - 1868)
4. නූතන යුගය (1868 - වර්තමානය​)


ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගය​


ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගය විදිහට ගැනෙන්නේ ලිඛිත ඉතිහාසයට පෙර යුගය​

ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගය කාල පරිච්ඡේද හතරකට බෙදනවා.


1. පූර්ව ශිලා සමය (ක්‍රි.පූ. 30,000 - ක්‍රි.පූ.14,000)



ජපානයේ මිනිස් වාසයන් ගැන පැරණිම සාක්‍ෂි ලැබෙන්නෙ ක්‍රි.පූ. 30,000 තරම් ඈතදී. මේ කාලයේදී ජපානය තිබුනේ අද වගේ දූපත් ගණනාවක් විදිහට නෙවෙයි. ජපානය උතුරින් ආසියානු මහද්වීපයට සම්බන්ධ වෙලා තිබුනා. ඒ වගේම සියළුම දූපත් එක තනි ගොඩබිමක් විදිහට තමයි තිබිල තියෙන්නෙ. මේ කාලයේදී සයිබීරියාවේ ඉඳල ජපානයට සංක්‍රමන සිද්ධ වෙලා තියෙනවා.

මේ සංක්‍රමනිකයන් ගල් ආයුධ වලින් දඩයම් කරල කළ අතර​, ලී සහ ඉපල් වලින් හදපු සරළ නිවහන් වල ජීවත් වෙලා තියෙනවා.


2. ජෝමොං සමය (ක්‍රි.පූ. 14,000 - ක්‍රි.පූ. 1000)



ජෝමොං සමයේදී ජපන් ඉතිහාසයේ පළමු වරට දියුණු සංස්කෘතියක ලක්‍ෂන සහ කර්මාන්ත වල ආරම්භය සටහන් වෙනවා. මුල්ම මැටි භාජන සහ මැටි පිළිම බිහිවෙන්නේ මේ සමයේදී. ඒ වගේම මුල් වරට ලී වලින් හදපු අර්ධ ස්ථිර වාසස්ථාන ඉඳි වෙන්නෙත් මේ සමයේදී.

මේ සමයේදී විශාල ජනගහණ වර්ධනයක් ඇතිවෙලා තියෙනවා. නමුත් ක්‍රි.පූ. 1500 දී පමණ දේශගුණය ශීත වීමත් සමඟම නැවතත් ජනගහණය අඩු වෙලා තියෙනවා.


3. යයොයි සමය (ක්‍රි.පූ. 1000 - ක්‍රි.ව​. 300)



ජෝමොං සමයේ අවසානයේදී ජනගහණය අඩු වීමත් එක්කම​, කොරියානු අර්ධද්වීපයේ ඉඳලා නව සංක්‍රමන රැල්ලක් ඇති වෙනවා. මේ සංක්‍රමනිකයන් මුලින්ම එන්නේ ධීවරයන් විදිහට​. පසුව ඔවුන් දකුණු ජපානයේ පදිංචි වෙලා ක්‍රමයෙන් උතුරට සංක්‍රමනය වෙනවා. මේ නව සංක්‍රමනිකයන් තාක්‍ෂනයෙන් වඩා දියුණුයි. ඔවුන් කෘෂිකාර්මික ජීවන රටාවක සහ ලෝකඩ කර්මාන්තයේ නිරතවුනා. ඒ වගේම ස්ථිර වාසස්ථාන ඉඳි කළා.

මේ වඩා දියුණු නව සංක්‍රමනිකයන් ජොමොං වරු එක්ක මිශ්‍රවුනා. සමහර ජොමොං වරු උතුරට පසු බැස්සා. ක්‍රි.ව​. 300 පමණ වන විට ජපානයේ ජනගහණය සම්පූර්ණයෙන්ම වගේ යයොයි-ජොමොං මිශ්‍රනයකින් සමන්විත වුනා. පිරිසිදු ජොමොං වරු ඉතුරු වුනේ උතුරු ජපානයේ ඈත ප්‍රදේශ වල විතරයි. වර්තමාන ජපන් ජාතිකයන් පැවත එන්නේ මේ යයොයි-ජොමොං මිශ්‍රනයෙන්. පිරිසිදු ජොමොං වරුන්ගෙන් පැවත එන අය අද "අයිනු" නමින් හැඳින්වෙනවා.

යයොයි වරු කුඩා ස්වාධීන රාජ්‍යයන් රැසක් ජපානය පුරා ඇති කළා. ක්‍රි.ව​. 240 දී පමණ එක් ප්‍රභල රාජ්‍යයක් කුඩා රාජ්‍යයන් රැසක් යටත් කරමින් විශාල රාජධාණියක් බිහි කළා. මේ රාජධාණිය හැඳින්වුනේ "යමතෝ" නමින්.


4. කෝෆුන් සමය (300 - 538)



යමතෝ රාජධාණියේ පාලන සමය හැඳින්වෙන්නේ කෝෆුන් සමය කියලා. මේ සමයේ ප්‍රධාන ලක්‍ෂනය වෙන්නේ පාලකයන් සහ ප්‍රභූන් වෙනුවෙන් ඉඳි කළ විශාල සොහොන් ගැබ්.

ෂින්ටෝ ආගම බිහිවෙන්නේ මේ සමයේදී.

ජපානයේ මුල් වරට මධ්‍යගත පාලනයක් ඇති වෙන්නේ කෝෆුන් සමයේදී. යමතෝ රාජධාණියට දකුණු ජපානය සම්පූර්ණයෙන්ම අයිති වුනා. උතුරු ජපානය කුඩා ස්වාධීන රාජ්‍යයන් රැසකින් සමන්විත වුනා.

ජපානය චීනයත් එක්ක විශාල වශයෙන් සබඳකම් ඇති කරගත්තා. චීන සංස්කෘතියේ ආභාෂය මුල් වරට ජපානයට තදින්ම දැනුනේ කෝෆුන් සමයේදී.


පුරාතන යුගය


පුරාතන යුගය විදිහට හැඳින්වෙන්නේ ජපානයේ අධිරාජ්‍යයෙක් යටතේ මධ්‍යගත පාලනයක් පැවතුනු කාලය.

පුරාතන යුගය කාල පරිච්ඡේද තුනකට බෙදෙනවා.


1. අසුකා සමය (538 - 710)



අසුකා සමයේ වැදගත් සිද්ධීන් තුනක් වෙනවා. ඒ, චීනයේ ඉඳලා බුදු දහම පැමිණීම​, ජපානයේ වර්තමාන නම වන "නිහොං" හෙවත් "හිරු උදාවන රාජ්‍යය​" ජපානය වෙනුවෙන් පාවිච්චි කිරීම ඇරඹීම සහ ලිඛිත ඉතිහාස වාර්තා මුල් වරට බිහි වීම​.

අද අපි දකින ජපාන සංස්කෘතිය මුල් වරට බිහි වෙන්න පටන් ගන්නේ අසුකා සමයේදී.

අසුකා සමයේදී මධ්‍යගත රජය වඩාත් ශක්තිමත් වුන අතර​, ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණ සහ චීන ආභාෂය ලැබූ පරිපාලන ක්‍රමයක් ඇති වුනා.


2. නරා සමය (710 - 794)



නරා සමය පටන් ගන්නේ අධිරාජ්‍යයා විසින් නරා හි අළුත් අගනුවරක් ඉඳි කිරීමත් සමඟ.

නරා සමයේ ජපන් සාහිත්‍යයේ සහ කලා ශිල්ප වල විශාල දියුණුවක් ඇති වුනා. ඒ වගේම බුදු දහම ජපානයේ ප්‍රභූ පැලැන්තියේ ආගම විදිහට ස්ථාපනය වුනා. බුදු දහමත් එක්ක චීනයේ ඉඳලා විශාල සංස්කෘතික රැල්ලක් ජපානයට ගලා ආවා.

ඒත් සොබාවික ව්‍යසන සහ වසූරිය වසංගත දෙකකින් ජපානයේ ජනගහණය අඩක් පමන මිය ගියා.


3. හේයන් සමය (794 - 1185)



හේයන් සමය ඇරඹෙන්නේ අගනුවර නරා සිට කියෝතෝ නගරයට මාරු වීමත් සමඟම​.

හේයන් සමයේදී මුළු ජපානයම අධිරාජ්‍යයා ගේ බලයට නතු වෙනවා. ඒ වගේම ප්‍රාදේශීය වංශවතුන් බලවත් වීම මේ සමයේ වැදගත් සිදුවීමක්. මේ ප්‍රාදේශීය බලවතුන් විශාල ඉඩම් හිමියන් බවට පත්වීමත් එක්කම පුද්ගලික හමුදාවන් ඇති කරගත්තා. මේ තමයි සමුරායි වරුන් ගේ ආරම්භය​. විශේෂයෙන්ම ෆුජිවරා, තයිරා සහ මිනමොතෝ වංශ තුන මේ සමයේදී අධිරාජ්‍යයා තරම්ම බලවත් වුනා.

හේයයේ සමය කලා ශිල්ප අතින් විශාල දියුණුවක් ඇති වුනා. ජපන් සංස්කෘතියේ ස්වර්ණමය යුගය විදිහට සැලකෙන්නේ හේයන් සමය​. ඒ වගේම ජපන් සංස්කෘතිය චීන ආභාෂයෙන් මිදිලා ස්වාධීනව වර්ධනය වෙන්න පටන් ගන්නේ හේයන් සමයේදී.  නරා සමයේ අඩු වුනු ජනගහණය නැවත වර්ධනය වෙන්න පටන් ගන්නවා.


මධ්‍යතන යුගය​


මධ්‍යතන යුගය විදිහට හැඳින්වෙන්නේ අධිරාජ්‍යයාගේ බලය පිරිහිලා ජපානය බලවත් සමුරායි වරු විසින් පාලනය කළ යුගය​.

මධ්‍යතන යුගය කාල පරිච්ඡේද හතරකට බෙදෙනවා.


1. කමකුරා සමය (1185 - 1333)



හේයන් සමය අවසානයේදී මිනමොතෝ, තයිරා සහ ෆුජිවරා වංශ අතර විශාල යුද්ධයක් ඇති වෙනවා. මේ යුද්ධය හැඳින්වෙන්නේ "ගෙංපෙයි යුද්ධය​" කියලා. මේ යුද්ධයෙන් ජය ලබන මිනමොතෝ වාංශික සමුරායි වරු ජපානයේ බලය අත් කරගන්නවා. අධිරාජ්‍යයා ඔවුන් ගේ රූකඩයක් බවට පත් වෙනවා.

මිනොමොතෝ වාංශික සමුරායි වරු "ෂෝගුන්" යන තනතුරට පත් වෙලා අධිරාජ්‍යයා වෙනුවට ජපානය පාලනය කරනවා. අධිරාජ්‍යයාට තියෙන්නෙ නාමමාත්‍රික බලයක් විතරයි. මිනමොතෝ වංශයේ අගනුවර තියෙන්නේ කමකුරා නගරයේ.

කමකුරා සමයේදී ජපානයේ විශාල තාක්‍ෂනික දියුණුවක් ඇති වෙනවා. විශේෂයෙන්ම කෘෂිකර්මාන්තයට මේ දියුණුව තදින් බලපානවා. යකඩ ආයුධ​, පොහොර භාවිතය සහ මිශ්‍ර බෝග වගාව නිසා කෘෂිකර්මාන්තය විශාල වශයෙන් දියුණු වෙනවා. ගොවීන් ගේ ජීවන තත්වනය ඉහළ යනවා. ජපානය ආර්ථික වශයෙන් සමෘධිමත් වෙනවා.

ඒ එක්කම මෙතෙක් ප්‍රභූන් ගේ ආගමක් විදිහට පැවතුනු බුදු දහම සාමාන්‍යය ජනතාව අතර පැතිරෙනවා. ජපානයේ ප්‍රධාන ආගම විදිහට බුදු දහම ස්ථාපිත වෙනවා.


2. මුරොමචි සමය (1333 - 1467)



1333 දී මිනමොතෝ වාංශික සමුරායි වරු බලයෙන් පහ කරලා අෂිකගා වාංශික සමුරායි වරු ෂෝගුන් තනතුරට පත් වෙනවා. ඔවුන් තමාගේ අගනුවර පිහිටුවා ගන්නේ කියෝතෝ නගරයේ මුරොමචි ප්‍රදේශයේ.

මුරොමචි සමයේදී ප්‍රාදේශීය සමුරායි වංශවතුන් අතිශයින් බලවත් වෙනවා. "දයිමියෝ" කියල හැඳින්වුනු මේ ප්‍රාදේශීය පාලකයන් ෂෝගුන් වරයාගේ බලය අභිබවා යනවා.

මුරොමචි සමයේදී ජපානයේ තවදුරටත් ආර්ථික සමෘදිමත් භාවය ඇති වෙනවා. චීනය සහ කොරියාව සමඟ වෙළඳ කටයුතු වර්ධනය වෙනවා. ඒ වගේම මෙතෙක් පැවති භාණ්ඩ හුවමාරුව මත රඳා පැවතුනු ආර්ථිකය වෙනුවට මුදල් භාවිතය ඇති වෙනවා. ඒ වගේම කලාශිල්ප වල විශාල දියුණුවක් ඇති වෙනවා. වර්තමාන ජපානයේ ප්‍රචලිත වෙලා තියෙන ගොඩක් කලා ශිල්ප පටන් ගන්නේ මුරොමචි සමයේදී.


3. සෙංගොකු සමය (1467 - 1603)


ෂෝගුන් වරයාගේ බලය පිරිහීමත් එක්කම ප්‍රාදේශීය පාලකයන් හෙවත් දයිමියෝ වරු ස්වාධීනව කටයුතු කරනවා. මේ සමයේදි ජපානයේ මධ්‍යගත පාලනයක් නෑ. ඒ වෙනුවට ස්වාධීන සහ අර්ධ ස්වාධීන රාජ්‍යයන් ගණනාවක් ඇති වෙනවා.

මේ රාජ්‍යයන් බලය වෙනුවෙන් එකිනෙකා සමඟ යුධ වදිනවා. අවුරුදු 100 ක් පමණ තියෙන මේ යුද්ධ වලින් ජපානය සම්පූර්නයෙන්ම වගේ විනාශ වෙනවා. 1573 දී අෂිකගා ෂොගුන් වරු බලයෙන් පහ කෙරෙනවා.

මේ යුධ සමය අවසන් වෙන්නේ 1575 දී ඔදා නොබුනගා සහ ඔහුගේ අනුගාමිකයන් වන තොයොතොමි හිදෙයොෂි සහ තොකුගව ඉඑයාසු ජපානය නැවත එක්සත් කිරීමෙන්. 1603 දී තොකුගව ඉඑයාසු ෂෝගුන් වරයා ලෙස නැවතත් බලයට පත් වීමෙන් සොගොකු සමය අවසන් වෙනවා.

ජපානයට මුලින්ම බටහිර ජාතීන් එන්නේ සෙංගකු සමයේදී. පෘතුගීසින් හරහා ජපානයට මුල් වරට තුවක්කු ලැබෙනවා.

සෙංගොකු සමයේදී ජපානය යුධ ශිල්පය අතින් විශාල දියුණුවක් ලබනවා. ආයුධ සහ සන්නාහ සැදීමේ ශිල්පය එහි උපරිමයට ළඟා වෙනවා. ඒ වගේම තුවක්කු භාවිතය ජපානය පුරා පැතිර යනවා. නමුත් මේ සමයේදී ජපානය ආර්ථික සහ සංස්කෘතික වශයෙන් පරිහානියට ලක් වෙනවා.


4. එදෝ සමය (1603 - 1868)



තොකුගවා ෂොගුන් වරු තමාගේ අගනුවර විදිහට තෝරා ගන්නේ එදෝ (වර්තමාන තෝකියෝ) නගරය. මේ සමයේදී ෂොගුන් වරයා දයිමියෝ වරුන් ගේ බලය යටපත් කිරීමට විශාල උත්සහයක් ගන්නවා. ඒ නිසා ෂෝගුන් වරයා සහ මධ්‍යගත පාලනය නැවතත් ශක්තිමත් වෙනවා.

තොකුගාවා සමයේදී ජපානයට ඉතාමත් සාමකාමී කාලයක් උදාවෙනවා. ඒ හේතුවෙන් නැවතත් ජපානයේ සංස්කෘතික පුබුදුවක් ඇති වෙනවා. නාට්‍යය කලාව, සාහිත්‍යය සහ චිත්‍ර ශිල්පය විශාල දියුණුවක් ලබනවා.

මාර්ග පද්ධතියෙ දියුණුවත් එක්ක ජපානයේ වෙළඳාම වේගයෙන් වර්ධනය වෙනවා. ඒ එක්කම කෘෂිකාර්මික උපක්‍රම වල දියුණුව නිසා ජනගහණයේ විශාල වර්ධනයක් ඇති වෙනවා. වසර 100 ක් ඇතුලත ජපානයේ ජනගහණය දෙගුණ වෙන අතර එදෝ නගරය ලෝකයේ වැඩිම ජනගහණයක් ඇති නගරය බවට පත් වෙනවා.

පෘතුගීසි, ඕලන්ද, ප්‍රංශ සහ බ්‍රිතාන්‍යය වෙළඳ නැව් ජපානයට එනවා. ඒ එක්කම ක්‍රිස්තියානි ආගම දකුණු ජපානයේ ව්‍යාප්ත වෙනවා. 1638 ඇතිවෙන ක්‍රිස්තියානින් ගේ කැරැල්ලකින් පසුව ෂෝගුන් වරයා ක්‍රිස්තියානි ආගම තහනම් කරලා විදේශිකයන්ට ජපානයට එන්නත්, ජපනුන්ට රටින් පිට වෙන්නත් සම්පූර්නයෙන්ම තහනම් කරනවා. මේ හුදෙකලාගත ප්‍රතිපත්තිය එදෝ සමයේ විශේෂ සලකුණක්.


නූතන යුගය​


නූතන යුගය වශයෙන් හැඳින්වෙන්නේ නැවතත් ජපානයේ මධ්‍යගත පාලනය ශක්තිමත් වීම සහ ජපානය ලෝකයට විවෘත වීමත්, ලෝක බලවතෙක් ලෙස නැගී සිටීමේ කාලය​.

නූතන යුගය කාල පරිච්ඡේද හතරකින් යුක්තයි.


1. මෙයිජි සමය (1868 - 1912)



1853 දී ඇමරිකානු යුධ නැව් ජපානයේ වරායන්ට කාලතුවක්කු ප්‍රහාර එල්ල කරලා බලහත්කාරයෙන් වෙළඳ ගිවිසුම් අත්සන් කරනවා. මේ සිද්ධියෙන් ජපානය වටහා ගන්නවා හුදෙකලාගත ප්‍රතිපත්තිය තවදුරටත් සාර්ථක නොවන බවත්, ජපානයේ ස්වාධීනත්වය ආරක්‍ෂා කරගන්න නම් ජපානය තාක්‍ෂනික වශයෙන් බටහිර ජාතීන් එක්ක කරට කර සිටිය යුතු බවත්.

1868 දී සමුරායි වංශ කීපයක් එකතු වෙලා ෂොගුන් වරයා බලයෙන් පහ කරලා නැවතත් අධිරාජ්‍යයා බලයට පත් කරනවා. ජපානය ජාතික රාජ්‍යයක් බවට පත් වෙනවා.

අධිරාජ්‍යයා සහ ඔහුගේ හිතවත් ප්‍රභූන් ජපානය නවීකරණය කරනවා. සීමිත ඡන්ද බලයෙන් පත් වන පාර්ලිමේන්තුවක් සහ ව්‍යවස්ථාවක් පිහිටුවනවා. සමුරායි වරු පන්තියක් වශයෙන් අහෝසි වෙනවා. ඒ එක්කම බටහිර තාක්‍ෂනය ලබාගෙන ජපානයේ සියළුම අංශ වේගයෙන් නවීකරණය කෙරෙනවා.

මේ කාලයේදී ජපානය ආර්ථික සහ සංස්කෘතික අතින් විශාල දියුණුවක් ලබනවා. කාර්මීකරණය සහ යුධ හමුදාව නවීකරණය වීමත් සමඟම ජපානය ක්‍රමයෙන් ලෝක බලවතෙක් ගේ තත්වයට පත් වෙනවා.


2. තයිෂෝ සමය (1912 - 1926)



තයිෂෝ සමයේදී අධිරාජ්‍යයා ගේ පාලනය දුර්වල වෙලා ධනවත් ව්‍යාපාරිකයන් සහ උගතුන් අතට වැඩි බලයක් ලැබෙනවා. මේ කාලයේදී නිදහස් දේශපාලන සහ ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ ඇති වෙනවා. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ව්‍යාප්ත වෙනවා. 1925 දී සියළුම පිරිමින්ට ඡන් ද බලය ලැබෙනවා. සාමාන්‍යය ජනතාවට ඡන්ද බලය ලැබීමත් එක්කම සමාජවාදී අදහස් ජපානයේ ව්‍යාප්ත වෙනවා.


3. ෂෝවා සමය (1926 - 1952)



ෂෝවා සමයේදී ජපානයේ නිදහස් සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිසංස්කරණ නැවත හකුලා දමනවා. අධිරාජ්‍යයා නැවතත් බලවත් වෙනවා.

ජපානයේ චීනය මත තම බලය පතුරුවන්න උත්සහ කිරීමත් සමඟම ජපාන - චීන යුද්ධයක් ඇති වෙනවා. මේ නිසා ජපන් සමාජය ක්‍රමයෙන් යුධකරණය කෙරෙනවා. යුධ හමුදාව සහ නාවුක හමුදාව දේශපාලන කටයුතු වලදී අතිශයින් බලවත් වෙනවා.

ජපන් - චීන යුද්ධයේදී ජපන් හමුදා ජයග්‍රහන රැසක් ලබා ගන්නවා. නමුත් ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිර රටවල් ජපානයට ආර්ථික සම්භාධක පැනවීමත් සමඟම ජපානයේ කර්මාන්ත වලට අවශ්‍යය අමුද්‍රව්‍යය ලබා ගැනීමේ ගැටළුවක් ඇති වෙනවා. මේ නිසා ජපානය ආසියාවේ අධිරාජ්‍යයක් ගොඩ නංවන්න තීරණය කෙරෙනවා. මේ සිද්ධි මාලාව අවසන් වෙන්ණේ ජපානය දෙවැනි ලෝක යුද්ධයට අවතීර්ණ වීමෙන්.

දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් ජපානය දරුණු පරාජයක් ලබනවා. ජපානයේ ආර්ථිකය සම්පූනර්නයෙන්ම විනාශ වෙනවා. ඇමරිකන් හමුදා ජපානය ආක්‍රමනය කරලා ජපනයේ ලැගුම් ගන්නවා. ඇමරිකාව විසින් ජපානයට නව ව්‍යවස්ථාවක් ලබා දෙනවා. අධිරාජ්‍යයා නාමමාත්‍රික බලයකට සීමා කෙරෙන අතර ජපානයට සර්වජන ඡන්දයෙන් පත් කෙරෙන පාර්ලිමේන්තු පාලන ක්‍රමයක් හඳුන්වා දෙනවා.


4. නවීන සමය (1952 - වර්තමානය)



ජපානය නැවතත් ආර්ථිකය ගොඩනැංවීමේ වැඩ සටහනක් දියත් කරනවා. ලෝක ඉතිහාසයේ වැඩිම ආර්ථික වර්ධන වේගයක් ලබා ගන්න ඔවුන් සමත් වෙනවා. ජපානය කාර්මික අංශයෙන් ලෝකයේ ඉහළම තැනකට ළඟා වෙනවා. ඒ එක්කම දැවන්ත ආර්ථික සමෘධියක් ඇතිවෙනවා.

ඊට සමගාමීව ජපන් සංස්කෘතියේ සහ කලාශිල්ප වල නව පුබුදුවක් ඇති වෙනවා.

මේ සමයේදී ජපානයේ පාලන බලය දිගටම ලබා ගන්නේ ජාතිකවාදීන්.

1990 සිට ජපන් ආර්ථිකයේ යම් පසුබෑමක් ඇති වුනත්, ජපානය දිගටම ලෝකයේ ඉහළම ආර්ථික බලවතෙක් වශයෙන් පවතින්න සමත් වෙනවා.

Wednesday, October 17, 2018

All Time Greatest English Test Team


ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ඉතිහාසයේ එංගලන්තය නියෝජනය කළ විශිෂ්ඨතම ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන් ගෙන් සැදුම් ලත් ක්‍රිකට් කණ්ඩායම​.

(සන්සන්දනය කිරීමේ පහසුව සඳහා 1920 ට පෙර ක්‍රීඩාවෙන් සමුගත් ක්‍රීඩකයන් නොසලකා හැර තිබේ)


1. ජැක් හොබ්ස්


ජෝන් බෙරී හොබ්ස් (The Master)
ප්‍රාන්ත පිල : සරේ



තාක්‍ෂනය අතින් පිරිපුන් ආරම්භක පිතිකරුවෙක් වුන ජැක් හොබ්ස් සැලකුනේ එංගලන්ත පිතිකරණයේ මුදුන් මල්කඩ විදිහට​.

1908 සිට 1930 දක්වා අවුරුදු 22 ක ටෙස්ට් ජීවිතය පුරාවට හොබ්ස් ලකුණු 5000 ක් සහ ශතක 15 ක් රැස් කළා. ඔහුගේ ශතක වලින් අඩක්ම වාර්තා කලේ ඔහු වයස 40 ඉක්මවූ පසුව​. ටෙස්ට් ශතකයක් රැස් කළ වයස්ගතම පිතිකරු වන්නේත් හොබ්ස්. හොබ්ස් පළමුපෙළ තරග වලදී ලකුණු 61,000 ක් සහ ශතක 199 ක් වාර්තා කළා. මේ දෙකම අදටත් නොබිඳුනු ලෝක වාර්තා. හොබ්ස් විශ්‍රාම යනවිට ලෝකයේ වැඩිම ටෙස්ට් ලකුණු රැස් කළ පිතිකරුවා වුනේ ඔහු.

1920 දශකයේදී එංගලන්ත ආරම්භක පිතිකරු යුගලය වුනේ හර්බර්ට් සට්ක්ලිෆ් සහ ජැක් හොබ්ස්. මේ යුගලය අදටත් සැලකෙන්නේ ලොව බිහිවූ හොඳම ආරම්භක පිතිකරු යුගලයක් විදිහට​. ඉනිම 38 කදී ඔවුන් දෙදෙනා ශතක සබඳතා 15 ක් පවත්වා තියෙනවා.

සට්ක්ලිෆ් ගේ අදහස අනුව පන්දු යවන්නන්ට වාසි සහගත තණතිලි වලදී හොබ්ස් බ්‍රැඩ්මන්ටත් වඩා හොඳ පිතිකරුවෙක්. හොබ්ස් සැලකුනේ තාක්‍ෂනිකව ඉතාම නිවැරදි සහ ඉතාමත් අඩුවෙන් අවදානම් ගන්නා පිතිකරුවෙක් විදිහට​. මේ නිසාම අදටත් ඔහු සැලකෙන්නේ ආරම්භක පිතිකරුවන් අතර රජු විදිහට​.


2. ලෙන් හට්න්


ලෙනාර්ඩ් හට්න්
ප්‍රාන්ත පිල : යෝක්‍ෂයර්



දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු කඩා වැටුනු එංගලන්ත ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව යලි ගොඩනැංවීමේදී පුරෝගාමී මෙහෙවරක් ඉටු කලේ ලෙන් හට්න්.

හට්න් තමාගේ දෙවන ටෙස්ට් තරගාවලියේදීම ඕස්ට්‍රේලියාවට එරෙහිව ලකුණු 364 ක් රැස් කරමින් එවකට වැඩිම ටෙස්ට් ඉනිම සඳහා වූ ලෝක වාර්තාව බිඳ දැම්මා. නමුත් අවාසනාවකට හට්න් ට තමාගේ ක්‍රිකට් ජීවිතයේ හොඳම අවුරුදු හතක් යුද්ධය නිසා අහිමි වුනා. ඒ වගේම යුධ සේවයේදී අනතුරකට ලක් වීම නිසා ඔහුගේ වම් අත අඟල් දෙකක් කොට වුනා. මේ හේතුවෙන් යුද්ධයට පසු ඔහුගේ පහරවල් එල්ල කිරීමේ රටාව වෙනස් කරගන්න ඔහුට සිදු වුනා. ඒත් ඔහුගේ ලකුණු ලබාගැනීමේ හැකියාවට ඒකෙන් කිසිම බාධාවක් වුනේ නෑ.

දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු එංගලන්ත ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව දැඩි පසුබෑමකට ලක්වුනා. එංගලන්ත පිලේ පිතිකරණයේ බර සම්පූර්නයෙන්ම වගේ පැටවුනේ හට්න් ගේ කර මතට​. ඔහු ලින්ඩ්වෝල් සහ මිලර් වැනි ඕස්ට්‍රේලියානු වේග පන්දු යවන්නන්ට නොබියව මුහුණ දෙමින් මෙ කාර්‍යය සාර්ථකව ඉටු කලා.

1950 සංචාරයේදී දී රාමදීන් සහ වැලන්ටයින් යන කොදෙව් දඟපන්දු යවන්නන් දෙදෙනා එංගලන්ත පිතිකරුවන් විනාශ කලා. නමුත් හට්න් ඔවුන්ට සාර්ථකව මුහුණ දුන්නා. ඕවල් පිටියේ පැවැත්වුනු හතරවන ටෙස්ට් තරගයේදී එංගලන්ත පිල ලකුණු 344 කට සියල්ල දැවී යද්දී හට්න් නොදැවී ලකුණු 202 ක් රැස් කලා. මේ ඉනිම අදටත් සැලකෙන්නේ ලෝක ඉතිහාසයේ විශිෂ්ඨතම ඉනිමක් විදිහට​.

හට්න් ආරම්භක පිතිකරුවෙක් විදිහට නිවැරදි තාක්‍ෂනයක් සහ ඉවසිලිවන්ත තරග රටාවක් අනුගමනය කළ පිතිකරුවෙක්. නමුත් ඔහුට අවශ්‍යවිටකදී ආක්‍රමනශීලී පිතිහරඹයක නියැලෙන්නත් හැකියාව තිබුනා. ඔහුගේ ටෙස්ට් දිවිය අවසන් වන විට 56.67 ක සාමාන්‍යයක් සහිතව ලකුණු 6,900 ක් රැස් කරන්න ඔහුට හැකි වුනා.

1952 දී එංගලන්ත නායකත්වය භාර ගත් හට්න් 1953 දී ඕස්ට්‍රේලියාව පරදවමින් අළුබඳුන ශූරතාවය එංගලන්තයට දිනා දුන්නා. මේ සඳහා හට්න් ගෙ පිත්තේ දායකත්වය කැපී පෙනුනා. 1954-55 ඕස්ට්‍රේලියානු සංචාරයේදී නැවතත් අළුබඳුන රැක ගන්න හට්න් ප්‍රමුඛ එංගලන්ත පිල සමත් වුනා. 1955 දී හට්න් විශ්‍රාම යනවිට ලොව හොඳම ක්‍රිකට් පිල වශයෙන් සැලකුනේ එංගලන්ත පිල​.


3. කෙන් බැරිංටන්


කෙනත් ෆ්‍රෑන්ක් බැරිංටන්
ප්‍රාන්ත පිල : සරේ




"කෙන් බැරිංටන් පන්දුවට පහර දෙන්න එනවිට ඔහු පිටුපසින් එංගලන්ත කොඩිය ලෙල දෙන හැටි මැවිලා පේනවා" ඕස්ට්‍රේලියානු ක්‍රීඩකයෙක් බැරිංටන් ගැන කිව්වෙ එහෙමයි. තම්න් ක්‍රීඩා කල හැම විනාඩියක් ම කණ්ඩායම වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කල බැරිංටන් ගැන ඒක හොඳ හැඳින්වීමක්.

1950 දශකයේ අග භාගයේ එංගලන්ත ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ ඇතිවුන පිබිදීමේ ඉදිරියෙන්ම හිටපු ක්‍රීඩකයෙක් තමයි කෙන් බැරිංටන්. ක්‍රීඩාවට පිවිසෙනකොට ආක්‍රමනශීලී පිතිකරුවෙක් වුන බැරිංටන්, එංගලන්ත පිලේ එවකට පීටර් මේ, ටොම් ග්‍රැවනි වගේ ආක්‍රමනශීලී පිතිකරුවන් රැසක් හිටපු නිසා තමාගේ ක්‍රීඩා විලාශය වෙනස් කරගෙන ඉතාමත් ඉවසිලිවන්ත සුපරික්‍ෂාකාරී පිතිකරුවෙක් බවට පරිණාමය වුනා.

එංගලන්ත පිලේ අංක 3 ස්ථානය ස්ථිරවම හිමි වුනේ බැරිංටන්ට​. බැරිංටන්ගේ ටෙස්ට් ඉනිම 114 අතරින් 31 කදීම එංගලන්ත පිලේ වැඩිම ලකුණු ලබාගත් පිතිකරු වුනේ ඔහු. ඒක එංගලන්ත පිල බැරිංටන් ගේ පිතිහරඹය මත කොයිතරම් රඳා පැවතුනාද කියන එක ගැන හොඳ දර්ශකයක්.

බැරිංටන්ගේ පන්දුවට පහරදීමේ විශිෂ්ඨත්වය මැනවින් ප්‍රදර්ශනය වුන අවස්ථාවක් තමයි 1967 දී ඉන්දියාවට, පාකිස්ථානයට සහ කොදෙව් පිලට එරෙහිව ඉනිම 13 කදී ඔහු ලබා ගත් අර්ධ ශතක 5 සහ ශතක 3.

ඔහු ක්‍රීඩාවෙන් සමු ගද්දී ටෙස්ට් ලකුණු 6,800 රැස් කලේ සාමාන්‍යය 58.67 ක් රඳවා ගනිමින්. අදටත් ටෙස්ට් ලකුණු 2000 ට වැඩියෙන් රැස් කළ පිතිකරුවන් අතර දෙවැනියට ඉහළම සාමාන්‍යයක් තියෙන්නේ බැරිංටන්ට.


4. වොලී හැමන්ඩ්


වෝල්ටර් රෙජිනෝල්ඩ් හැමන්ඩ්
ප්‍රාන්ත පිල : ග්ලූසෙස්ටෂයර්



එංගලන්ත ක්‍රිකට් ඉතිහාසයේ විශිෂ්ඨතම පිතිකරු විදිහට සැලකෙන්නේ වොලී හැමන්ඩ්. ඉතාමත් අලංකාර පිතිකරන රටාවක් තිබුනු පිතිකරුවෙක් වුන හැමන්ඩ් ගේ කවර් ඩ්‍රයිව් පහර සැලකෙන්නේ ලෝක ඉතිහාසයේ ඉතාමත් අලංකාර පහර විදිහට​.

1928 දී තමාගේ නව වැනි ටෙස්ට් තරගයට සහභාගී වන තරුණ පිතිකරුවෙක් විදිහට ඕස්ට්‍රේලියාවට එන හැමන්ඩ් සංචාරය පුරාවටම ඕස්ට්‍රේලියානු පන්දු යවන්නන් අසරණ කරමින් ටෙස්ට් තරග 5 කදී ලකුණු 905 රැස් කලා. ඒ ශතක දෙකක් සහ ද්විත්ව ශතක දෙකක් සමඟින්. ඒ සංචාරය අවසන් වුනේ හැමන්ඩ් ලෝකයේ හොඳම පිතිකරු ලෙස පොදු පිළිගැනීමට ලක් වෙමින්. නමුත් හැමන්ඩ් ගේ අවාසනාවට ඒ සංචාරයේදී ම ටෙස්ට් වරම් ලබන බ්‍රැඩ්මන් ඔහුගෙන් ඒ කිරුල උදුරා ගන්න සමත් වුනා.

තමාගේ ක්‍රිකට් ජීවිතය පුරාවටම කොයිතරම් පිත්තෙන් දස්කම් පෑවත්, හැම විටම බ්‍රැඩ්මන් හමුවේ දෙවැනි තැනට වැටීමේ අවාසනාවට හැමන්ඩ් ලක් වුනා. බ්‍රැඩ්මන් නොහිටින්න හැමන්ඩ් අද සැලකෙනු ඇත්තේ ලෝක ඉතිහාසයේ හොඳම පිතිකරු විදිහට​.

හැමන්ඩ් තමාගෙ ටෙස්ට් දිවිය නිම කරන විට ත්‍රිත්ව ශතකයක් සහ ද්විත්ව ශතක 5 ක් ඇතුළුව ශතක 22 ක් රැස් කර ගන්න සමත් වුනා. නවසීලන්තයට එරෙහිව රැස් කළ ලකුණු 336 ඔහු ලබා ගන්නේ විනාඩි 318 ඇතුලත​. ඊට හයේ පහර 10 සහ හතරේ පහර 34 ක් ඇතුලත් වුනා. හැමන්ඩ් ගේ ප්‍රවේගකාරී පිතිහරඹයට ඒ ඉනිම කදිම නිදසුනක්.

හැමන්ඩ් ටෙස්ට් තරග 85 කදී ලකුණු 7,200 ලබා ගන්නේ 58.46 ක සාමාන්‍යයක් රඳවා ගනිමින්. ඊටඅමතරව ඔහු පළමු පෙළ තරග වලදී ශතක 167 සමඟින් ලකුණු 50,000 ක් ලබා ගත්තා.

විශිෂ්ඨ පිතිකරුවෙක් වුනාට අමතරව ඔහු දක්‍ෂ මද වේග පන්දු යවන්නෙක් සහ විශිෂ්ඨ ස්ලිප් ක්‍රීඩකයෙක් වුනා. ඔහු රැකගත් උඩ පන්දු ගණන 110 ක්. එය එවකට ලෝක වාර්තාවක්.


5. ඩෙනිස් කොම්ප්ටන්


ඩෙනිස් චාර්ල්ස් ස්කොට් කොම්ප්ටන්
ප්‍රාන්ත පිල : මිඩ්ල්සෙක්ස්



ලෙන් හට්න් වගේම තමාගේ හොඳම කාලය යුද්ධය වෙනුවෙන් පූජා කරන්න වුන ක්‍රීඩකයෙක් තමයි ඩෙනිස් කොම්ප්ටන්. කොම්ප්ටන් එංගලන්ත ප්‍රේක්‍ෂකයන් අතර ජනප්‍රිය වුනේ නිදහස් ක්‍රීඩා රටාවක් සහිත සටන්කාමී පිතිකරුවෙක් විදිහට​.

1937 දී ටෙස්ට් පිටියට අවතීර්න වන කොම්ප්ටන් එංගලන්ත පිලේ මැදපෙළ පිතිකරුවෙක් විදිහට තහවුරු වුනත්, යුද්ධය නිසා ඔහුට 1939 සිට 1946 දක්වා වසර හතක් ටෙස්ට් පිටිය අහිමි වෙනවා. කොම්ප්ටන් එංගලන්ත පිතිකරු ලැයිස්තුවේ තමාගේ සලකුණ සටහන් කරන්නේ 1947 වසරේදී ශතක 6 ක් සමඟ ලකුණු 1159 ක් රැස් කිරීමෙන්. මෙයට ඇඩිලේඩ් පිටියේදී ඕස්ට්‍රේලියාවට එරෙහිව ඉනිම දෙකේදීම ශතක රැස් කිරීමත් ඇතුළත්.

කොම්ප්ටන් ගේ විශිෂ්ඨතම ඉනිම විදිහට සැලකෙන්නේ 1948 දී ඕස්ට්‍රේලියාවට එරෙහිව මැන්චෙස්ටර් හිදී නොදැවී ලබා ගත් ලකුණු 145. එංගලන්ත ඉනිමේ ඊළඟට වැඩිම ලකුණු ගණන වුනේ 37. පන්දු යවන්නන්ට ඉතාමත් වාසි සහගත තණ නිල්ලක ලින්ඩ්වෝල්, ජොන්ස්ටන්, තොෂැක් සහ ජොන්සන් වැනි දක්‍ෂ පන්දු යවන්නන් ට එරෙහිව ලබා ගත් මේ ශතකය කොම්ටන් ගේ සටන්කාමීත්වය මැනවින් ප්‍රදර්ශනය කලා.

1950 දී දණහිසේ ආබාධයකට ගොදුරු වීමෙන් පසු කොම්ප්ටන් ගේ පිතිකරණය මදක් පසු බෑවත්, ඔහු ටෙස්ට් පිටියෙන් සමුගන්නා විට 50.06 ක සාමාන්‍යයක් සහිතව ලකුණු 5,800 ක් ලබා ගන්න සමත් වුනා.

කොම්ප්ටන් ගේ හැකියාවන් ක්‍රිකට් පිටියට පමණක් සීමා වුනේ නෑ. ඔහු ආසනල් පිල වෙනුවෙන් පාපන්දු ක්‍රීඩා කරන්නත් සමත් වුනා.


6. ඉයන් බොතම්


ඉයන් ටෙරන්ස් බොතම් (Beefy, Guy de Gorilla)
ප්‍රාන්ත පිල : සමර්සෙට්, ඩර්හැම්, වෝසෙස්ටෂයර්



එංගලන්ත ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ දඩබ්බරයා ලෙස සැලකුණු බොතම්, එංගලන්ත ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව පසු බෑමකට ලක් වුන 70 සහ 80 දශක වලදී ඊට සටන්කාමීත්වයක් එකතු කරන්න සමත් වුනා.

ඉයන් බොතම් සැලකෙන්නේ ලෝක ඉතිහාසයේ බිහිවුනු විශිෂ්ඨතම තුන් ඉරියව් ක්‍රීඩකයෙක් විදිහට​. ක්‍රීඩාවට එළැඹුනු මුල් දවස් වල ඉතාමත් වේගවත් පන්දු යවන්නෙක් වුන බොතම් වයස්ගත වෙද්දී වේගය අඩු වුනත් දෝලනය සහ කපටි කම පාවිච්චි කරමින් පිතිකරුවන් අභිබවා යන්න සමත් වුනා. ඒ වගේම ඔහු ඉතාම ප්‍රවේගකාරී පිතිකරුවෙක් වුනා. පන්දු රැකීමේදීත් බොතම් දැක්වුයේ නොමද හැකියාවක්.

ඉයන් බොතම් ටෙස්ට් කඩුළු 100 ලබා ගන්නේ ඔහුගේ 19 වැනි ටෙස්ට් තරගයේදී. ඊට වඩා අඩු ටෙස්ට් තරග ගණනකින් කඩුළු 100 ලබා ගත් ක්‍රීඩකයන් ඉන්නේ 6 දෙනෙක් පමණයි. බොතම් 1986 දී ඩෙනිස් ලිලී අභිබවා යමින් වැඩිම ටෙස්ට් කඩුළු ගණනක් දවා ගත් ක්‍රීඩකයා බවට පත් වුනා. ඔහු තම ක්‍රීඩා දිවිය අවසන් කලේ කඩුළු 383 ලබා ගණිමින්.

බොතම් අවස්ථා පහකදී ශතකයක් සහ ඉනිමක කඩුළු පහක් දවාගෙන තියෙනවා. එවැනි දස්කමක් කළ එකම ක්‍රීඩකයා ඔහු. අනෙක් කිසිම ක්‍රීඩකයෙක් දෙවතාවකට වඩා එවැනි දස්කමක් දක්වා නෑ.

බොතම් ගේ විශිෂ්ඨතම තරගය ලෙස සැලකෙන්නේ 1981 ඕස්ට්‍රේලියාවට එරෙහිව ලීඩ්ස් හිදී පැවැත්වුනු ටෙස්ට් තරගය​. ඕස්ට්‍රේලියානු පළමු ඉනිමේදී බොතම් කඩුළු 6 ක් දවා ගන්නවා. ඒත් එංගලන්තය තම දෙවැනි ඉනිම අරඹන්නේ ලකුණු 227 ක් පිටුපසින්. ඔවුන් දෙවැනි ඉනිමේදී ලකුණු 135 කට කඩුළු 7 ක් දැවී අසීරු අවස්ථාවක සිටින විට බොතම් හතරේ පහර 27 ක් සහ හයේ පහරක් සමඟින් පන්දු 148 කදී ලකුණු 149 ක් රැස් කරමින් ඕස්ට්‍රේලියාවට ලකුණු 130 ක ඉලක්කයක් ලබා දෙනවා. ඕස්ට්‍රේලියාව ලකුණු 111 කට දැවී යන්නේ එංගලන්තයට ලකුණු 18 ක ජයක් ලබා දෙමින්.


7. ගොඩ්ෆ්‍රී එවන්ස්


තෝමස් ගොඩ්ෆ්‍රී එවන්ස්
ප්‍රාන්ත පිල : කෙන්ට්



එංගලන්තයෙන් බිහිවූ හොඳම කඩුළු රකින්නා විදිහට ගොඩ්ෆ්‍රේ එවන්ස් සහ ඇලන් නොට් යන ක්‍රීඩකයන් දෙන්නම විවිධ විචාරකයන් විසින් නම් කරනවා. ඒ ගැන ගොඩක් තර්ක විතර්ක තියෙනවා. ඒත් කිසිම තර්කයකින් තොරව හැමෝම පිළිගන්න කරුණ තමයි වඩාත්ම සටන්කාමී කඩුළු රකින්නා ගොඩ්ෆ්‍රී එවන්ස් බව​.

එවන්ස් ටෙස්ට් පිටියට අවතීර්න වෙන්නේ දෙවෙනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු 1946 දී. ඔහු බිඳ වැටුණු එංගලන්ත ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව ගොඩනැංවූ සමයේ සිට 1950 දශකයේ මැද භාගයේ ලෝකයේ හොඳම ක්‍රිකට් පිල දක්වා ගිය සමය දක්වා කඩුල්ල පිටුපස නොසැලෙන කාර්‍ය භාරයක් ඉටු කලා.

ටෲමන්, ටයිසන්, ස්ටේතම් වගේ වේග පන්දු යවන්නන්, බෙඩ්සර් වගේ පන්දුව දෝලනය කරන මද වේග පන්දු යවන්නන් වගේම ලේකර් සහ ලෝක් වැනි දඟ පන්දු යවන්නන් හමුවේ එවන්ස් විශිෂ්ඨ කඩුළු රැකීමක නිරත වුනා. ඔහු අතින් දවා ගැනීමක් හෝ අතිරේක ලකුණක් ගිලිහී ගියේ ඉතාම කලාතුරකින්.

එවන්ස් ගේ විශේෂත්වය වුනේ පිතිකරුගේ පා ඉන්න දෙසින් එන පන්දු රැක ගැනීම​. මද වේග පන්දු යවන බෙඩ්සර්ට එවන්ස් කඩුළු රැක්කේ කඩුල්ල අසලම රැඳී සිටිමින්. ඒ වුනත් පා ඉන්න පැත්තෙන් එක පන්දුවක්වත් එවන්ස් අතහැරියේ නෑ. සමහර අවස්ථාවලදී පිතිකරු ගේ ලෙග් ග්ලාන්ස් පහරවල් පවා උඩපන්දු විදිහට රැකගන්න ඔහු සමත් වුනා.

ඒ වගේම එවන්ස් සටන්කාමී පිතිකරුවෙක්. එංගලන්තය අසීරු අවස්ථාවකට පත්වුනු හැම වෙලාවේම එවන්ස් ගේ සටන්කාමී පිත්ත ක්‍රියාත්මක වුනා. ඔහු තම ක්‍රිකට් දිවිය නිමා කලේ ශතක දෙකක් සහ අර්ධ ශතක අටක් වාර්තා කරමින්.


8. හැරල්ඩ් ලාවූඩ්


හැරල්ඩ් ලාවූඩ්
ප්‍රාන්ත පිල : නොටිංහැම්‍ෂයර්



හැරල්ඩ් ලාවූඩ් සැලකෙන්නේ ලෝකයේ මෙතෙක් බිහිවුනු බිහිසුනුම වේග පන්දු යවන්නා විදිහට​.

පැයට සැතපුම් 100 ක පමණ වේගයෙන් පන්දු යැවූ ලාවූඩ් ගේ විශේෂත්වය වුනේ ශාරීරික යෝග්‍යතාවය සහ නිවැරදි එල්ලය​. එතරම් උස ක්‍රීඩකයෙක් නොවුනත් ඉතාමත් ශක්තිමත් සිරුරකට හිමිකම් කිවූ ලාවූඩ් අධි වේගයෙන් දවස පුරාවට වෙහෙස වීමකින් තොරව පන්දු යැවීමට හැකි ක්‍රීඩකයෙක්.

1926 දී ඕස්ට්‍රේලියාවට එරෙහිව ලාවූඩ් ටෙස්ට් පිටියට පිවිසෙන්නේ තරුණ අධිවේගී පන්දු යවන්නෙක් විදිහට​. ඒ තරගාවලියේදී විශේෂයෙන් කැපී පෙනෙන යමක් නොකළත් ඉක්මනින්ම ඔහු ලෝකයේ වේගවත්ම පන්දු යවන්නා විදිහට නමක් දිනා ගත්තා. 1928 දී නැවතත් එංගලන්ත ටෙස්ට් පිලට ඇතුල්වන ලාවූඩ් එංගලන්ත පිලේ ප්‍රධාන වේග පන්දු යවන්නා විදිහට ස්ථාවර වුනා.

1930 ඕස්ට්‍රේලියානු පිලේ එංගලන්ත සංචාරයේදි බ්‍රැඩ්මන් එංගලන්ත පන්දු යවන්නන් සියළුම දෙනා විනාශ කර දැමුවා. ලාවූඩ් ටත් අත් වුනේ ඒ ඉරණම මයි. ටෙස්ට් තරග තුනකදී ඔහුට දවාගන්න ලැබුනේ කඩුළු හතරක් පමණයි.

1933 එංගලන්ත පිලේ ඕස්ට්‍රේලියානු සංචාරයේදී එංගලන්ත නායක ඩග්ලස් ජාඩින් ඕස්ට්‍රේලියාවත් බ්‍රැඩ්මන්වත් නවතාලීමේ දැඩි අධිෂ්ඨානයෙන් පසු වුනා. මේ සඳහා ඔහු යොදාගත් මූලික අවිය වුනේ තමාගේ වේග පන්දු බල​ඇණිය​. බිල් වෝස්, බිල් බෝව්ස්, ගබී ඇලන් ගෙන් සමන්විත වුනු මේ බලැණියේ මූලිකත්වය ගත්තේ ලාවුඩ්.

සංචාරය පුරාවටම එංගලන්ත වේග පන්දු යවන්නන් ඕස්ට්‍රේලියානු පිතිකරුවන් ගේ සිරුරු ඉලක්ක කරගෙන පන්දු යැවීමේ උපක්‍රමයක් යොදා ගත්තා. "බොඩි ලයින්" නමින් හැඳින්වුනු මේ උපක්‍රමය නිසා පිතිකරුවන්ට ලකුණු රැස්කිරීම වෙනුවට සිද්ධ වුනේ තමාගේ ජීවිතය ආරක්‍ෂා කර ගැනීම ගැන වෙහෙස වෙන්න.

ඇඩිලේඩ් හි පැවතුනු තුන්වන ටෙස්ට් තරගයේදී ඕස්ට්‍රේලියානු ක්‍රීඩකයන් දෙදෙනෙක්ම ලාවූඩ් ගේ පන්දු වැදීමෙන් ඉතා දරුණු තුවාල ලැබුවා. තරගාවලිය පුරාවටම ලාවූඩ් ඕස්ට්‍රේලියානු පිතිකරුවන් භීතියෙන් මුසපත් කළා. තරගාවලිය පුරාවට ලකුණු 644 කට කඩුළු 33 ක් දවාගන්න ලාවූඩ් සමත් වුනා. තරගාවලිය 4-1 විදිහට එංගලන්තය ජය ගත්තා.

නමුත් තරගාවලියෙන් පසුව ඇතිවුනු මත ගැටුමේදී එංගලන්ත ක්‍රිකට් බලධාරීන් සියළු වැරදි ලාවූඩ් පිට පටවා අත සෝදා ගැනීම නිසා ඔහුව නැවත එංගලන්ත පිලට තෝරා ගැනුනේ නෑ. මේ නිසා ඉතාමත් අවාසනාවන්ත විදිහට ලාවූඩ් ගේ ටෙස්ට් දිවිය වසර 7 කට සහ තරග 21 කට සීමා වුනා.


 9. ජිම් ලේකර්


ජේම්ස් චාල්ස් ලේකර්
ප්‍රාන්ත පිල : එසෙක්ස්, සරේ

 

එංගලන්තයෙන් බිහි වුනු හොඳම දඟ පන්දු යවන්නා විදිහට සැලකෙන්නේ ජිම් ලේකර්.

දකුණතින් පිට දඟ පන්දු යවන ජිම් ලේකර් තමාගේ ටෙස්ට් ක්‍රිකට් දිවිය අරඹන්නේ 1948 බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් පිලට එරෙහිව පළමු ඉනිමේම කඩුළු 7 ක් දවා ගනිමින්. එතැන් සිට අවුරුදු 11 ක් පුරාවට එංගලන්ත පිලේ ප්‍රමුඛ දඟ
පන්දු යවන්නා ගේ භූමිකාව ජිම් ලේකර් ඉටු කළා.

1950 දශකයේ බිඳ වැටුණු එංගලන්ත ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව නගා සිටුවමින් එංගලන්ත පිල ලෝකයේ හොඳම ටෙස්ට් ක්‍රිකට් කණ්ඩායම දක්වා ගිය ගමනේදී ලේකර් විශාල කාර්‍ය භාරයක් ඉටු කළා. ලේකර් ගේ සහ පා දඟ පන්දු යවන ටෝනි ලෝක් ගේ පන්දු යැවීමේ සුසංයෝගය අදටත් සැලකෙන්නේ ලෝකයේ බිහිවුනු හොඳම දඟ පන්දු යුගලයක් විදිහට​.

ලේකර් ගේ නම ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ අමරණීය තැනක් ලබා ගත්තේ 1956 ඕස්ට්‍රේලියාවේ එංගලන්ත සංචාරයේදී. එහිදී 1-0 ලෙස ඉදිරියෙන් සිටි ඕස්ට්‍රේලියාව අභිබවා පිට පිට තුන් වැනි වරටත් අළු බඳුන රැක ගැනීමට එංගලන්‍තය සමත් වෙන්නේ තුන්වන සහ හතරවන ටෙස්ට් තරග ජයග්‍රහණය කරමින්. මෙහිදී ලේකර් තුන්වන තරගයේදී කඩුළු 11 සහ හතරවන තරගයේදී කඩුළු 19 ක් දවාගනිමින් ඉදිරියෙන්ම හිටියා.

වැස්සෙන් තෙමුණු තණතීරුවක් මත පැවැත්වුනු හතරවන ටෙස්ට් තරගයේ පළමු ඉනිමේදී ලේකර් ලකුණු 37 කට කඩුළු 9 ක් දවා ගන්නේ ඕස්ට්‍රේලියාව ලකුනු 84 කට දවා ගනිමින්. දෙවන ඉනිමේදී ඔහු ලකුණු 53 කට කඩුළු 10 ම දවා ගනිමින් ලෝක වාර්තාවක් තිබ්බා. අදටත් ටෙස්ට් තරගයක ඉනිමක සහ තරගයක හොඳම පන්දු යැවීම විදිහට සටහන් වෙන්නේ ලේකර් ගේ මේ දස්කම​.

ඒ තරගාවලියේ දී ලේකර් තරග 5 කදී ලකුණු 442 කට කඩුළු 46 ක් ලබා ගනිමින් විශිෂ්ඨ දස්කම් පෑවා.

එංගලන්ත තේරීම් කමිටුවේ ඒ කාලයේ ප්‍රතිපත්තිය අනුව ඕස්ට්‍රේලියානු සංචාර සඳහා යොදවා ගත්තේ පා දඟ පන් දු යවන්නන් පමණයි. ඒ නිසා ලේකර් ට ඕස්ට්‍රේලියානු සංචාරයක් ලැබෙන්න 1959 වන තුරු ඉන්න සිදු වුනා. මේක ඔහුගේ ක්‍රිකට් දිවියේ වුනු විශාල අවාසියක්.

නමුත් ඔහු ටෙස්ට් දිවිය නිමා කළේ තරග 46 කදී 21.24 ක සාමාන්‍යයක් සහිතව කඩුළු 193 ක් දවා ගනිමින්. පළමු පෙළ තරග වලදී ඔහු දවාගත් කඩුළු ගණන 1944 ක්.

10. ෆ්‍රෙඩී ටෲමන්


ෆ්‍රෙඩ්‍රික් සීවර්ඩ්ස් ටෲමන් (Fiery Fred)
ප්‍රාන්ත පිල : යෝර්ක්‍ෂයර්



කිසිම විවාදයකින් තොරව එංගලන්තයෙන් බිහිවුන හොඳම වේග පන්දු යවන්නා විදිහට ෆ්‍රෙඩී ටෲමන් සලකන්න පුළුවන්.

1952 දී 21 හැවිරිදි තරුණ වේග පන්දු යවන්නෙක් විදිහට ඉන්දියාවට එරෙහිව ටෙස්ට් පිටියට පිවිසෙන ටෲමන් එවකට ඉතාමත් වේගවත් පන්දු යවන්නෙක් වුනා. තමාගේ වේගයෙන් ඉන්දීය පිතිකරුවන් භීතියෙන් මුසපත් කළ ටෲමන් තරගාවලිය අවසන් කළේ තරග 4 කදී ලකුණු 386 කට කඩුළු 29 ක් දවා ගනිමින්. මෙහිදී ඔහු මැන්චෙස්ටර් හිදී ඉන්දීය පළමු ඉනිමේදී  ලකුණු 31 කට ලබා ගත් කඩුළු 8 කැපී පෙනෙනවා.

ඉතාමත් සුමට පන්දු යැවීමේ ඉරියව්වක් හිමි වුනු ටෲමන් ඒ නිසාම ආබාධ වලට ලක් වුනේ ඉතාමත් අඩුවෙන්. ප්‍රතිවාදී පිතිකරුවන් භීතියට පත් කිරීම ටෲමන් ගේ ප්‍රධාන අවියක් වුනා. 

50 දශකයේ එංගලන්තය සතුව බෙඩ්සර්, ටයිසන්, ස්ටේතම්, ලෝඩර් වැනි හොඳ වේග පන්දු යවන්නන් ගණනාවක් සිටීම සහ ටෲමන් ගේ නිලධාරීන්ට අවනත නොවීමේ ගතිය නිසා ඔහුට ටෙස්ට් තරග ගණනාවක් මග හැරුනත්, 59-65 කාලය තුල ටෲමන් එංගලන්ත පිලේ නිත්‍ය සාමාජිකයෙක් වුනා. ඒ වන විට ඔහුගේ අධි වේගය අඩු වී තිබුන නමුත්, එල්ලය සහ දෝලනය විශිෂ්ඨ ආකාරයට යොදා ගත් නිසා පිතිකරුවන්ට එල්ල වුන තර්ජනයේ අඩුවක් වුනේ නෑ. ටෲමන් - ස්ටේතම් සුසංයෝගය අදටත් සැලකෙන්නේ ලෝක ඉතිහාසයේ බිහි වුනු හොඳම වේග පන්දු සුසංයෝගයක් විදිහට​.

ටෙස්ට් ඉතිහාසයේ කඩුළු 300 ක් දවා ගත් පළමු පන්දු යවන්නා වුනේ ටෲමන්. ඔහු ටෙස්ට් දිවිය නිම කළේ තරග 67 කදී 21.57 ක සාමාන්‍යයක් සහිතව කඩුළු 307 ක් දවා ගනිමින්. පළමු පෙළ තරග වලදී ටෲමන් කඩුළු 2304 ක් දවා ගත්තා. ඔහුගේ කඩුළු ලබා ගැනීමේ ප්‍රහාරක වේගය පන් දු 49.4 කට එක කඩුල්ලක් විදිහට සටහන් වෙනවා. අදටත් කඩුළු 300 ට වඩා ලබා ගත් පන්දු යවන්නන් අතරින් ඔහුට වඩා හොඳ ප්‍රහාරක වේගයක් තියෙන්නේ ඩේල් ස්ටේන්, මැල්කම් මාෂල්, වකාර් යුනිස් සහ ඇලන් ඩොනල්ඩ් ට පමණයි.

11. ඩෙරෙක් අන්ඩර්වූඩ්


ඩෙරෙක් ලෙස්ලි අන්ඩර්වූඩ් (Deadly)
ප්‍රාන්ත පිල : කෙන්ට්



අසාමාන්‍යය පන් දු යැවීමේ රටාවකට හිමිකම් කිවූ අන්ඩර්වුඩ් එංගලන්තය වෙනුවෙන් වැඩිම ටෙස්ට් කඩුළු ලබා ගත් දඟ පන්දු යවන්නා වෙනවා. 

අන්ඩර්වුඩ් වමත් පා දඟ පන් දු යවන්නෙක් වුනත්, ඔහුගේ පන්දු යැවීමේ වේගය මද වේග පන්දු යවන්නෙක්ට ආසන්න වුනා. වැස්සෙන් තෙමුණු තණතීරු අන්ඩර්වූඩ් ඉතාමත් අසීරු අභියෝගයක් වුනා. ඒ ඔහුගේ වේගය නිසා පන්දුව ඉහළ නැගීම හේතුවෙන්. වරක් පළමු පෙළ තරගයකදී සසෙක්ස් පිලට එරෙහිව වැස්සෙන් තෙමුණු පිටියකදී ඔහු ලකුණු 9 කට කඩුළු 8 ක් ලබා ගත්තා.

අන්ඩර්වුඩ් තමාගේ නම ටෙස්ට් පිටියේ රඳවන්න සමත් වුනේ 1968 ඕස්ට්‍රේලියාවට එරෙහිව පැවැත්වුනු පස් වන ටෙස්ට් තරගයේදී. අවසාන දිනයේ තරගය නිම වීමට විනාඩි 6 ක් තිබියදී ඕස්ට්‍රේලියාව ලකුණු 125 කට දවාලමින් තරගයේ ජය එංගලන්තයට ලබා දෙන්න අන්ඩර්වුඩ් සමත් වුනා. එහිදී ඔහු අවසාහ කඩුළු 4 දවාගත්තේ පන් දු 27 කින්.

පන් දුව විශාල වශයෙන් දඟ කැවීමට ලක් නොකල අන්ඩර්වුඩ් ගේ ප්‍රධාන අවිය වුනේ නිවැරදිතාවය​.

අන්ඩර්වුඩ් 16 වසරක දීර්ඝ ටෙස්ට් දිවිය නිමකළේ තරග තරග 86 කදී කඩුළු 297 ක් බිඳ හෙලමින්. ඉනිමක කඩුළු 5 ක් දවාගත් අවස්ථා 17 සහ තරගයකදී කඩුළු 10 දවගත් අවස්ථා 6 ක් වාර්තා කරන්න ඔහු සමත් වුනා. පළමුපෙළ තරග වලදී ඔහු දවාගත් කඩුළු ගණන 2465 ක්.

අන්ඩර්වුඩ් ගේ අවසාන ටෙස්ට් තරගය වුනේ ලංකාවේ කුළුඳුල් ටෙස්ට් තරගය​. එහිදී පළමු ඉනිමේ කඩුළු 5 ක් සහ දෙවැනි ඉනිමේ කඩුළු 3 ක් බිඳ හෙලමින් දස්කම් පාන්න ඔහුට හැකි වුනා.